DER GEMEENTEN. 19 



soude bezittcn de stad le verlaten, na aan zijne schulden en 

 verpligtinyen voldaan te hebben, schijnt aan dezen verdienste- 

 lijkcn schrijver toe, eene verordening tc zijh alleen eigen aan 

 eene gemeente, zoo dat, volgens deszelfs gevoelen, hierdoor alle 

 twijfel, wegens het oprigten derzelve door het charter van 1068, 

 moot vervallen. 



Het doet ons echter leed hieromtrent in gevoelen van den 

 heer Van Praet te moeten verschillen. Want wij kunnen niet toe- 

 stemmcn, dat de zich in bovengenoemd charter bevindende 

 wetsbepaling een eigenaardig kenmerk zoude zijn van een charter 

 van gemeente. 



Dit was wel oorspronkelijk de daargestelde verpligting, om 

 binnen de muren der stad te wonen, I' obligation du domicile 

 dans le lieu primUgid, gelijk de heer Brequigny zegt('), geens- 

 zins de vergunning van de stad te mogen verlaten, indien men 

 in dezelve eenigen grond zoude gekocht hebben. Deze laatste 

 verordening was veeleer aan eene eenvoudige stad eigen, daar 

 het aan derzelver inwoners vrij stond, na behoorlijken borgtogt 

 gesteld te hebben, zich ook elders met der woon te vestigen ('). 



Het doel daarenboven van de oprigting eener gemeente, zoude 

 door zoodanig eene bepaling geheel uit het oog zijn verloren, 

 terwijl toetestaan, dat elk lid der gemeente ook elders zijne 

 woonplaats zoude mogen vestigen, indien hij slechts eenigen 

 grond in de stad had aangekocht, zoo veel was, als de naauwe 

 vereeniging van alien tegen geweld en onregt onmogelijk maken. 



(') Preface awe tomes XI et XII des Ordonn. de France, pat;. 6. 

 (') Raepsaet, Supplement a I' Analyse, liv. V, chap. 2. 



