DER GEMEENTEN. 69 



mende weelde aan de hoven, en mcer andere zaken, voorna- 

 i.iclijk , wat de Vlaamsche graven betrof, door de raenigvuldige 

 en kostbare togten naar bet Heilige Land , werd weldra de vor- 

 stelijke schatkist uitgeput, en moesten zij ziehtot hunne onder- 

 dauen wenden, om geldelijken bijstand te verzoeken ('). 



Het vermogen der steden , na dat zij met bet gemeenteregt 

 begiftigd waren, om de vorsten krachtdadig, door bet opbren- 

 gen van aanzienlijke geldsommen, bijtespringen, veroorzaakte, 

 dat dezelve voornamelijk tot deze hunnen toevlugt namen. 



En zoo werd de \veg gebaand, langs welken de derde staat 

 zijn gezag meer en meer kon uitbreiden, en in voorkomende 

 omstandigheden krachtig doen gelden. 



Want, daar volgens bet beginsel, boven reeds vermeld, elk 

 nit vrijen wil en geen dwang onderstandgelden aan den vorst 

 verleende, zoo dat in de staatsvergadering elk voor zich stemde, 

 en de meerderheid de minderheid niet verbond (') , zoo ontstond 

 voor de gemeenten daaruit de schoonste gelegenheid, om eenen 

 grooten invloed op 's lands aangelegenheden te verkrijgen, en 

 haar magt en gezag uittebreiden, terwijl zij hare toestemming 



(') De eene vorst werd echter schielijker dan de andere hiertoe genoodzaakt. In 

 Duitschland waren onder de regering van Hendrik IV de schatten van den vorst 

 niet meer voldoende tot het dragen van de kosten des bestuurs ; in Frankrijk was 

 dit het geval onder Philips den Schoonen ; in Schotland onder Robert I , enz. , enz. 

 Zie Boulainvilliers, Histoire des ancient parlements de France ou etals-generavx du 

 Royaume, pag. 70; Struvius , Corpus hist., torn. I,pag. 196; en Kluit, /foil. Stoats- 

 regel, deel I , bladz. 21 in notis. 



(*) De heer Raepsaet in zijn Histoire des Etats, 169, 181 en volgende , geeft 

 verscheidene voorbeelden hiervan op. 



