136 OVER DE MUNTEN. 



benaming van Groot, zoo eigen aan die vroegste tijden, dat er 

 volstrekt geen andere voor die specien bekend was. Als munt 

 moge zij bij den duur der tijden in waardij wisselvallig geweest 

 zijn; als denkbeeldige munt was zij het niet. Even als toen, is zij 

 nog; geen ander denkbeeld hechtte men bevorens, zoo min als 

 thans, aan eene waarde van halve Sluiver. Er is voorts, tot bewijs 

 van de eenvoudigheid der geldstukken, voor zoo veel namelijk 

 derzelver waarde aangaat,niets meernoodigdan//ey/ewintezien. 

 De zilveren geldstukken in de XIV de en XV de eeuwen gemunt, 

 zijn van ten hoogste twee zulke denkbeeldige, of wil men het 

 wezenlijke, grooten ('). Trouwens, bij den lagen stand van het 

 goud, en al waren er ook geene andere redenen, had men geene 

 behoefte aan grootere zilveren specien ("). Eerst in den tijd van 

 Philips den Goede , toen het goud reeds merkelijk in prijs was 

 toegenomen, werd de invoering van stukken tegen vier grooten 

 noodzakelijker , tot dat men eindelijk , door de omstandigheden 

 gedrongen en aangeleid, eerst specien van zes, acht grooten, 

 twintig stuivers , en ten laatste van nog hoogere waarde het aan- 

 wezen moest geven. 



Is het dan, vraag ik, om dit onderwerp verder voort te zetten, 

 is het dan niet dwaasheid, dat men zich voorstelt, als of er immer 

 een Braspenning , en wel tot zulken prijs, als men aan dit denk- 



(') Dit scliijnt ook in Frankrijk plaats gehad te hebben. (Le Blanc, Traite, etc., 

 pag. 259.) 



(") Een groot deel toch der gouden geldstukken stond , in de XV de eeuw , beneden 

 de waarde van 40 grooten ; een ander deel ging dezelve luttel te boven , en de 

 zwaarste munt, de engelsche Rozenobel, die thans ongeveer f. 12 zoude gelden , 

 hebben wij , in 1383 , op 73 grooten bepaald gezien. 



