(4) 



noluit ei missionem dare, imo eum adhortatus est, ut in munere suo 

 permaneret, quippe ejus ope maxime indigeret, et simul pollicitus est, 

 se ipsum in Belgium venturum, et suo adventu omnia dissidia, ut spe- 

 raret, sedaturura esse. Itaque Viglius, cui rex admodum carus erat, 

 qnique intimo corde nil nisi pacem et salutem patriae desiderabat, istis 

 promissis regiis deceptus munere sese suo non abdicavit, existimans 

 regi felicitatem Belgarum reapse cordi esse. 



Interim augebantur dissensiones in dies magis magisque, et adminis- 

 tratio Granvellae omnibus , nobilibus pariter atque ignobilibus , adeo 

 odiosa fiebat, ut Margaretham libellis supplicibus undique adirent , ab 

 eaque peterent, ut apud regem eo rem adduceret, ut ille Granvellam, 

 Belgii pestem, revocaret ad se, aut certe ab admiuistratione rerum pu- 

 blicarum amoveret. Philippus itaque non amore Belgarum ductus, sed 

 necessitate quodammodo coactus, et temporibus callide serviens, Gran- 

 vellam e Belgio in Burgundiam , ubi natus erat , specie honoris abire 

 jussit, ibique ei aliarum rerum curam mandavit. Sed vel sic tamen., quod 

 Belgas regiae suae volunlati reluctantes crederet , nibil a suis edictis 

 remittendum jubens , in persequendis haereticis potissimum Margarethae 

 perseverandum esse severissime coinmendat. Ilia itaque ab omni parte 

 querelas Belgarum audiens, novae doctrinse seclalorum numerum in 

 dies crescentem videns, et probe sciens omriem disciplinam civilem et 

 iuridicam, nee non vectigalium et tributorum reique numariae admini- 

 slrationem misere perturbatam esse , post Granvellae abitum veluti ex 

 alto somno cum terrore expergefacta convocat tres Curias Bruxellas, ut 

 cum consiliariis et curiarum sociis de ratione consuleret , qua patriam 

 e calamitatibus suis extraheret. 



Plurimi sentiebant, legatum mittendum esse in Hispaniam ad regem, 

 qui ipsi persuaderet, ut edicta sua mitigaret, quique simul eidem indi- 

 caret, acta Concilii Tridentini magnam partem ejusmodi esse, ut, quae 

 in illis statuerentur , non modo libertati Belgicae, verum ipsi adeo digni- 

 tati regiae contraria haberi deberent. Viglius autem, omnis mali caussam 

 in ipsis magistratuum moribus potissimum positam putans, calamitates 

 quidem , quibus patria premeretur , magnas esse concedebat , sed illas 



