( '7) 



Viglius ex animi sententia dixerat , et patriae salutifera duxerat , in 

 deteriorem partem interpretnbantur. Ipsa adeo Margaretha , quae antea 

 senem Vigliuin de rebus diflicillimis semper consuluerat, nunc eum 

 tamquam uiium e multis tractabat , ipsiusque consilia , tamquam ilia rei- 

 publicae potius perniciei quam saluti essent, ne flocci quidem aestima- 

 bat. Quam injuriam mira quadam animi magnitudine senex Viglius 

 ibrtiter pertulit, secum reputans illud Horatii , lib. J. ep. I. 60. 



Murus aeneus esto, 

 Nil conscire sibi , nulla palescere culpa. 



Neque diu fuit, quin luce clarius appareret, quam salubre fuisset , 

 si Viglii consilia digna judicata essent, quorum major ratio haberetur. 

 Populus enim sub ferreo jugo gemens, et ad incitas redactus, subitaque 

 rabie efferatus, frena tamquam equus indomitus rumpit, et faex plebis 

 in templa irruit, et quidquid Deo divisque dicatum videt, non modo 

 perfringit , proculcat et disjicit , verum etiam religionis ministros , 

 omnibus bonis spoliates, e sedibus ejicit et miserum in modum vexat, 

 impiisque manibus omnia sacra profanat. 



Margaretha ista rerum perturbatione perculsa, et, quo se convertat, 

 nescia , tandem oculos rursus in Viglium convertit , licet multis magnis- 

 que contumeliis afTectum , eumque timore et necessitate coacta cum 

 lacrimis oral , ne se ipsam in magna consilii capiendi inopia derelin- 

 quat , prasteritorum obliviscatur , et ex animi sententia sua , qnas prae- 

 senti tempori remedia adbibenda putet , secum benevolo communicet. 

 Viglius, semper sibi similis et constans , seposita offensione , magna 

 animi magnitudine gubernatricem alloquitur , dicens , se quidem per 

 biennii tempns satis animadvertisse , quo multorum consiliariorum actio- 

 nes tenderent, et quantopere isti homines ipsum odio habuerint, sed se 

 nili ilc > secius tameri omnia praeterita lubenter silentio praeterire velle, 

 dummodo in populo coercendo justa raoderatio adhiberetur, et vetus 

 rerum status, quoad ejus iieri posset, in integrum restitueretur. 



Quam Candida et laudabilis haec optimi senis ageudi ratio fuerit, quis 

 est qui non videat? Summa sane animi magnitudine praeditus censen- 

 dus est, quicunque, spretus et contemtus, privatarum injuriarum imme- 



