(7) 



magis etiaiu dwlaravit. Nam cum tanto flagraret prseclarorum virorum 

 ainore , quantus a juvene, penitus in sludiis versato, possit exspectari, 

 non solum praesens pra'sentium , sed absentium etiam absens principum 

 in republica Literaria virorum amorem sibi conciliavit. Ut enim ceteros 

 taceam, Erasmo, tune lemporis Basileae viventi, tales literas misit (8), 

 ut eum stalim in admirationem et amorem sui raperet, et responsum 

 ferret honorificentissimum, et maxima benevolentia plenum (9). Itaque 

 uihil antiquius habuit Viglius, quam ut Erasmum salutaret, qui eum 

 tanlo a more complexus est, ut non prius Basileam, quam in ejus ami- 

 ciliam perveniret, qua: per totam eorum vitam integra mansit. Quid? 

 quod Erasmus idem, quod de se puero vir quidam eruditus tulerat, in 

 epistola ad Hoxwirium (10) de Viglio judicium i'erret? Aut enim, 

 inquit, omiiia me fallunt, aut illi si superi vitam dederint, futurus est 

 aliquando Frisiae magnum ornameutum." Quod profeclo deinde et usu 

 venit. 



Ea igitur cum esset Viglii discendi agendique ratio, nihil tarn avide 

 cupiebat, quam ut se ad Alciati notitiam proferret, quern tanquam 

 jurisprudentiae in Europa instauratorem ignotus colebat, inque oculis 

 ferebat. Itaque primo quoque tempore cum aliis quibusdam commilito- 

 nibus Avonionem, et poslea Biturigas in Alciali sese disciplinam contulit, 

 et tarn dignus ejus discipulus et fuit, et babitus est, ut inter principes 

 jam JCtos adnumeraretur, et, Alciato Italiam petente, omnium consensu 

 tanti viri locum occuparet. Quin tarn magna ejus per universam 

 Europam fama viguit, ut cum per Galliam, Germaniam, Helvetian! 

 et Italiam iter faceret, tali ubivis honore exciperetur, qualis vix prin- 

 cipibus tribui solet (11); cumque Paduam veniret, ibi, Italis viri et divinam 

 scientiam et latinte linguae facnltatem obstupentibns, publice privatim- 

 que jus doceret. Nihil autem ad nominis, quam nactus erat , celebrita- 

 tem cognoscendam magis valet, quam quod ipsi in regno Cypri splen- 

 dida (quam tamen recusavit) provincia mandaretur, quodque Carolus V, 

 cum tnntas ejus animo facultates inesse perspiceret, cum pari humanitate, 

 morum probitate et elegantia conjunctas, neminem habere, cui potius 

 iiliuin Philippum instituendum traderet, quam ei, qui ab optimo quoque 



