C 10 ) 



Qiiss cum ita essent, incredibile dictu est, quam multa quamque splen- 

 dida Viglio ex Italia redeunti munera sint oblata, ex quibus omnibus 

 illud accepit, quod et dignitati suae, et egregio suo proposito, ut quam 

 plurimis prodesset, optima convenire putavit, judicii Ecclesiastic! apud 

 Monasteriensem Episcopum Franciscum Waldek functionem. Qua qui- 

 dem in re ita sese gessit, ut cum Episcopo diversis legationibus et per- 

 multis gravissimis negotiis profuerit valde, turn vero, quod multo magis 

 admiramur, animi candorem et incorruptam fidem declaraverit eximie. 

 Nam cum patris visendi causa Frisiam petiisset, omnesque ejus amici, 

 tuimiltu Anabaptistarum in agro Monasteriensi exorto, eum ne rediret 

 obtestarentur , tamen, quamquam idem ei munus Trajectinus detulerat 

 Episcopus , omnia belli pericula suscipere maluit , quam laborantem 

 deserere, et fidem frangere. O praeclarum virum! qui di versa, quibus 

 functus est munera, diversis etiam virtutibus insignierit ! Uti enim 

 fides ita gratus pro acceptis beneficiis animus summus ei fuit. Itaque 

 cum postea Carolus V per Viglium in magno concilio adscitum 

 eundem jubere vellet Episcopum , ut munus deponeret , non solum 

 vehementer sese liuic rei opposuit, sed malle se Imperatoris servitium 

 deserere, affirmavit, quam adversus ilium, cujus panem comederat, 

 quidquam attentare (19)." Tanta animi constantia et fide permotus 

 Carolus, ab incepto destitit, eoqvie majoris Viglium fecit, quo magis 

 intelligeret eadem eum, erga se quoque incorrupta fide sese gerere. 



Ex eo autem maxime Viglii nostri indoles cognoscitur, quod, quern 

 perfidus deserere noluit , eundem tamen , cum majorem se hominibus 

 et, quam imprimis profitebatur, discipline utililatem praestare posse sibi 

 videretur, quamvis invitus relinqueret. Quocirca, cum multa jam mu- 

 nera ei delata recusavisset (de quibus singulis mentio nobis facienda 

 fuisset, nisi cogitassemus Viglium magis muneribus quam munera Viglio 

 ornamento fuisse), Csesari tamen et Regi Ferdinando , locum ipsi in 

 COI.LEGIO CAMERJE IMPERIALIS SPIRENSIS offerentibus, post longas delibera- 

 tiones, maxime ortas ex beneficiorum recordatione , quibus se erga Epis- 

 copum obstrictum sentiebat, deesse noluit (20). Hanc igitur provinciam, 

 unam in paucis gravissimam, et bonorum omnium laetitia, et ipso baud 



