( '5) 



quam Belgas adversus eum bellum suscepturos fuisse, valde probabili 

 conjectura nobis eflici posse videtur. Quam alienum vero a Viglii con- 

 siliis animum habuerit Pbilippus, et quarn parum inde feliciter res ei 

 cesserint, et supra vidimus et eventus declaravit. Dictu anleni diflicil- 

 liniiiiii est, quantopere Hispanorum militum Albano duce in basce terras 

 adventui sit reluctatus. Quern quamvis impedire non potuerit , omni 

 liiiiicn modo moderatione et constautia sua cavere sluduit , ne Belgarum 

 furor et odium in regem erumperent (28). Itaque omnia , quae Ilispa- 

 norum milites immoderate egerunt , publice improbavit , miserrimam 

 cotnituin Egmondani et Hornensis sortem sincere deploravit, crudelissi- 

 Hiisque ducis Albani consiliis turn aliis in causis , turn inprimis, nun 

 decimum denarium vi a Belgis exigere vellet , ita restitit , ut nemo 

 magis. Neque id verbis tantum , sed etiara commentario, quo consilii 

 imprudentiam et infelicissimum , quern postea habuit, exitum, tarn vi- 

 vidis depinxit coloribus, ut cuivis praeler ducem Albanum ejusque sociis, 

 persuaderet (29). 



Quod auteui quotidianus vitae usus docere videtur, moderationem 

 rarius cum constantia esse conjunctam , id in Viglium nostrum non 

 quadrat , qui utriusque virtutis perfectissimum fuit exemplar. Cujus rei 

 istis inprimis temporibus pr&clarissima edidit specimina. Continuis enim 

 Belgarum artibus, ut eum a rege abalienarent, non tantum non aurem 

 pracbuit, sed semper propositi sui tenax, hoc unice perficere studuit, 

 et ad totius civitatis salutem tanquam ad metam omnes suos nervos 

 intendit. Qua quidem in re ita versatus est, ut neque mortis periculum , 

 in quo saepius versabatur, neque inflrma corporis valetudo, qua miserrime 

 vexabatur, neque nobilissimorum Belgarum injuriee et libelh, quibus 

 proscindebatur , ejus constantiam vel minimum labefactarent. Idem, 

 quamvis pro rege et religione catbolica mortem oppetere paratus esset , 

 Pbilippi tamen favorem amiltere maluit, quam edicta probare, quibus 

 malorum consilia perficerentur , qua? neque religionis cbristianae indoli, 

 ueque regis dignitati , neque conscientiae ipse suae consentanea judicaret. 

 Itaque in senatu coram Belgis et Hispanis, quorum hi in miserum po- 

 pulum saevire , illi eum in libertatem vindicare studebant , aegra senex 



