(a6) 



Mechliniensi. A Philippo Secundo Prases concilii statuum, sigillorumque Gustos 

 est creatus, Bibliothecariique munus ei delatum est. Tandem Coadjutor et postea 

 Prapositus Ecclesise SCTI BAVONIS Gandavensi renuntiatus est. A Nuntio Apos- 

 tolico comes creatus est Palatinus. 



(26) Jussu enim ducis Albani gratia generalis concepit formulam, quse 

 tamen post longas moras non a rege probabatur, quia in ea eluxerant mode- 

 rationis et humanitatis sensus. Cf. inprimis Epht. ad Hopper 82, p. 525. 



(27) Quse tamcn rite adhibita minime Viglius damnavit. 



(28) Eadem jam Viglius sese moderatione gesserat , CAROLO V Imperium 

 tenente. Qui cum edicta edidisset, quee ut de Draconis legibus ferunt, non 

 atramento, sed sanguine tincta fuerunt, quibus omnes omnino cives, qui vel 

 minimum a catholica discederent religione morte damnarentur, Viglius tune 

 temporis concilii secreti Prases haec non solum improbavit, sed, quantum 

 posset, etiam mitigavit. Quoniam autem Imperatori edicta, antequam ea ederet, 

 Belgicis consiliariis dare baud placuerat, ut de iis sententiam proferrent, suum 

 esse arbitrabatur Viglius curare , ut quam maxima moderatione regis mandata 

 exsequerentur. Quanto autem Imperator cum prosecutus sit amore, ex eo sponte 

 confici potest, quod, cum ca^teri fere omnes ei sine gravi ejus ira excitanda 

 hand facile adversarentur, Viglius eodem semper apud eum honore floruerit. 







(29) Dignissimus inprimis est, qui legatur, locus e Viglii commentario de decimi 



denarii exactione , Annul. Belg. torn. I. pars I. cap. 25, pag. 3o2. Egregie 

 omnia , quae ista occasione in senatu peracta sunt, enarravit BENTIVOGLIO delta 

 guerra di Fiandra, part. 1. lib. 5. p. 237. Ed. Milan., 1806, ex quibus patet, 

 aliis Albano duci repugnantibus, assentientibus aliis, Viglium orationem habuisse 

 gravissimam, qua funestum istud consilium esse, abunde declaravit. Vere autem 

 in ea inter alia monuit Viglius (quern merito vocat Ministro cVera stimato 

 d'incorrotta fetle nel servizio del Re, ed inveterata prudenza nelle cose di 

 Fiandra]." Quanto gemera di cio allora la gente povera? E quanto dispiacere 

 sentira ancora la bene stante? Ad un male si grave niun altro remedio 

 s'avra che di non comparire piu trafficanti forestieri in queste provinzie, e di 

 levarsene quanto prima tutti i nostri ancora della medesima professione. Cosi 

 verrassi ad iuipoverire il paese d'uomini e di danari. Del qual incommode 



quanta parte ne provera il Re stesso?" 

 ;iioo sbfi 



