( 5o) 



PARS POSTERIOR. 



De luce. 



Lux. fluiduni est tenuissimum et subtilissimum cujus sol et stellae fixae 

 fons una et focus (1). Spatium immensum, quod inter corpora eetherea 

 et nostram tellurem existit, sumina, singulis diebus, celeritate percurrit. 

 Quoad ejus propagationem , naturae scrutatorum opiniones sunt diversae : 

 aiunt Newtoniani solem (aut quodcunque Lucidum) turn motu intestino 

 partium suarum, turn rotativo, instanli quolibet celeritate incredibili , 

 vibrare sui particulas sublillissimas, quae in spliasram ingentissimam 

 protenduntur ; atque incurrentes in visus organum , motum quemdam 

 eidem communicant, qui per debitos nervos ad seusoriuru perductus, 

 lucis sensationem in anima excitat. Dicuut autem propagation! buic stu- 

 pendae nibil obstare, cum spatia co?lestia, juxta ipsos, vacua sint. Igitur 

 quemadmodum corporum odores percipiuntur emissione minimarum 

 particularum quae olfaclus organon titillant; sicsecundurn Newtonianos, e 

 corpore lucido particulae minimae evibratae oculumque impellentes , luminis 

 ac colorum procreant sensationem (2). Contra hanc senlentiam varia op- 

 posita fuere argumenta (3). Aiunt econtra Cartesiani non solum coelestia 

 spatia prorsus plena esse aetberea substantia sed et universim corporum 



(1) Jacolot, elem. de phys. 2 me edit. Paris, i8o4. pag. 116. Libes , traite elera. de phys. 

 Paris, 1801. vol. III. pag. 53. 



(2) Biot eltm. de phys. Paris, 1817. vol. II. pag. 80. et seq. Newton , quer. an. 

 S'Gravezande pag. yo4 et seq. Musscheiibroek, n 1076 et 1773.. 



(3) Jacotot L. C. pag. 116 et seq. 





