opticum ad se invicem adductis forflcum anatomicarum ope (1). Requi- 

 ritur, ne bulbus ocularis totus musculorutn rectorum vi intus cedat, ut 

 aiuho musculi obliqui in suo situ remaneant, quod quidem neminem fu- 

 gere potest. Musculi, dum sese contrahunt, ut omnibus notum est, fiunt 

 breviores eodemqvie tempore crassiores evadunt; nonne igitur eumdem, 

 quern nos mecbanice supra peregimus peracturi sunt effectum, quando 

 propiora videmus objecta? Addas quod musculi recti, vit supra vidimus, 

 in partem scleroticae tenuiorem inserti, facilius partes internas oculi 

 comprimere eorumque formam mutare possunt, et nullum, ni fallor , 

 dubium supererit, quin bulbus ocularis a musculis rectis elongetur, hu- 

 mores comprimantur , lentem protrudatur (2) corneaque reddatur con- 

 vexior (3). 



Hisce praemissis, jam ipsae oculi mutationes patent. Si mutantes vires, 

 musculi scilicet, quiescunt, est oculus in statu presbyopia? maxima? (4). 

 In hoc statu oculi mei ad 22 polices perfecle vident. Objecti propioris 

 imago ultra retinam caderet, ni leniter musculi recti bulbum ocularem 

 comprimerent , quo mediante , lens ab bumore vitreo antrorsum duci- 

 tur, fundus oculi recedit, et cornea fit convexior. Sequens igitur est 

 oculi status quando ad varias distantias idem objectum distincte videtur: 



Quajido remotum videmus objectum , ( supponitur distincta visio. ) 

 musculi recti sunt relaxati, cornea ad complanatam figuram accedit 



(1) Gallice. pince a disse'quer. 



(2) Nemo, qui bulbum ocularem anatomice coiispiciet, lentem, compresso oculo., antrorsum 

 duci negabit. Hanc veritatem probat musculorum situs obliquus, qui, dum sese contrahunt, 

 oculum ad latera et posteriora versus comprimeutes, humorem vitreum et ita leutem propellunt. 



(5) Qui operationem extraclionis cataracts seu leutis videruut, non ignorant hanc fieri noa 

 posse, nisi pressus humor vitreus Itutem antrorsum agat et ita compressione bulbi lentem 

 propelli certiores fiunt. 



(4) Cl. viri bulbum ocularem ad remotiora objecta videnda peculiari vi non accommodari 

 jure ac merito sustinuerunt. Inter illos praesertim uumerandi obveniunt Porlerfield et Haller 

 ipse qui dicit : Si couatum aliquem in videndo edimus in intentioue accurala ad objecta 

 proxima." Vide Elem. Physiol. L. C. vol. V. pag. 5i4. Contrariam opinionem suslinere 

 fruslra conatus est Jurinus, vide in L. C. pag. i43 et seq. ; sed illius argumenta streniae 

 refutavit cl. Olbers , vide in L. C. pag. i5 et 35. 17 et 48. Limites distiuctse visionis 

 nobis sunt duo et viginti pro remotioribus et pro objectis propioribus quiiique pollices. 



