(95) 



dciuli , et exteudi nequit ad debita pater na , nisi impliccraus pi-in 

 cipio : quod in favorem alicujus introduclum est , in ejus odium re- 

 ton/ueri , nequit , paucis , opinio coutraria inulilcm redderet repu- 

 diationem , et aliquein invituin haercdem faceret. 



XV. Enucleanda hie vcnil qiuuslio , an , qucinadmodum nepotes 

 Ivneulur ad impulationetu rcrum , quas pater ab avo accepit , ita 

 quoque paler lencnlur impulare in legitiinam suaui , quidquid li- 

 bcri sui ab avo acceperint? Affirmative rcspondendum esset , si 

 de /. 6 //. dc collationibus per analogiam argumenlari possemus. 

 Haec sentcntia obslaret supra traditu principio , quidquid colla- 

 tioni subjacet , non inde in Icgitiraam imputari debet. Magna quo- 

 que disparitas oblinet inter filios et pareutes. llli reprsesentant pa- 

 trem , cum hie pcrsonam libcrorum nullatcniis reproesentare de- 

 beat. Ulterius si pater obligaretur ad illam imputationem , quid 

 aliud foret , quam onus imponere Icgitimoe sure? Nam facultas in. 

 hoc supposito daretur avo , privandi (ilium legitima , et elu- 

 deudi leges , si quidem deberet tantum dare nepotibus partem , 

 quam pater eorum, ut legitimam suam vindicare potest. 



Nee valido nobis objici potest /. 6 ff. de collationibus , qua 

 donatio facia iiliis , in poteslale palerna constitutis , eadem suppo- 

 nitur , ac si facia esset palri. Hsec autem dispositio non minis 

 generalis accipicuda est ; alias inde sequerelur maxima iniquitas , 

 scilicet quod pater-familias , a patre suo gravalus fideicommisso 

 universali in favorem libcrorum , inde deducere non posset legi- 

 timam suam , cum donationem constitueret ; quod aequilati et le- 

 gum principiis contrarium esset. 



In illo casu tantum obtinet haec regnla , uti probat ipsa /. G 

 allata, quando ille , qui donationem celcbrat , dcclaraverit, sese 

 liberalilatcm facere ucpotibus suis nomine patris eorum, uti dum 

 aut de dote , aut de sumptibus educationis locus est ; et iusuper 

 dum de tali debito agatur, ad quod per naluram pater leneba- 

 tur. Hac in specie pater potius donalarius considcrari polest 

 quam tilius, qui rem oblinuit, at hoc non ad alios casus protra- 

 bcnduin. 



