( I" ) 



at turn tcmporis facilius indignitas procedebat quam hodiu , nee 

 iisdein lirmis principiis condita erat legislatio pcenalis. 



III. Quemadmodum causae indignatatis a succcssione ab iu- 

 tcstato repellant oranes , qui illis notati sunt, ita quoque indi- 

 gnitas Icgitimam vindicandi jus adimit. II xlir ilia quaestio mi- 

 noris difiicultatis videtur per dispositionem art. 739 c. c. , quae 

 vult , ut quidem fructus omnium rerum , quos e successione re- 

 cepit , restituantur. 



IV. Qusestio sese oflerre potest, an, jure hodierno , indigni- 

 tas per condonationem tolli possit? Si causa indignitatis talissit, 

 ut tantiim pocnam introducat in solain ultionem personas laesoe , quse 

 co'ndonat poenam , aequitas milii suadere videtur , indignitatem tolli 

 debere , cum et odiosa restringenda sint. Si verb crimen tale sit , 

 ut ctiaiu secundum codicem poenalem in securitatem publicam 

 indignitatem producat, turn condonatio privati poenam remittere 

 nequit. Quod condonationem tacitam seu reconciliationem attinet, 

 earn sufficere credo, si probari possit , defuncti voluntatem ulti- 

 mam fuissc , poenam expresse condonandi. Condonatio ab impe- 

 rante perpetrata non tollit indignitatem , quia semper permanet 

 injuria erga ilium , cui succedendi aliter jus nobis fuit. 



V. Quod descendentes attinet , illi criminis paterni participes 

 non sunt. Codex civilis illud principium recjuilali consentaneuni 

 servavit in art. ySo ; noluit tamen , sicut et Jure Romano , ut liberi 

 patrem indignum repvsesentare possint, quod obstaret principio, 

 vivus non repraesentatur; art. 744 c - c - 



SECTIO QUARTA. 



RENUNCJATIO. 



I. Ut disccrnamus , utrum Jure hodierno valide legitimre renun- 

 ciari possit, nee ne, distinctio, quam Jure Romano stabilivimus , 

 denuo adraittenda vcnit : nempe an reuunciatio facta sit ante , 

 aut post mortem illins , de cujus successione agitur. 



\ 



