c o 



litudines compararet , rebusque praesentibus futuras adjungeret , 

 facileque totius vitse cursura videret , et ad earn degendam prse- 

 pararet res necessarias (i). Et denique quum nee mens , nee ratio 

 suam vim et efficaciam indicare luculenter possent , nisi illis acce- 

 deret oratio ; Deus homini item distinctam et articulatam vocem 

 dedit , qua animi voluntatem exprimeret , ac cogitationes suas cum 

 aliis communicaret , quaeque humanae societatis conciliatrix esset (2). 



Jam autem , quum haec ita sese habeant , nee Deus pro insigni 

 sapientia sua quidquam frustra procreaverit ; nonne ante omnia re- 

 liqua primarium hominis qfficium in harum dotum cultura maximam 

 partem posita est ? nonne quo quis majus in illis excolendis stu- 

 dium collocet , eo dignior hominis nomine erit ? Et contra ea , nonne 

 quo magis quis has dotes negligat , eo similior brutis evadet ? Nihil 

 igitur hominem magis decet } niliil magis humanum vocandum est , 

 fjuam cultura illarum dotum , in quibus omnis vis , omnisque ex- 

 cellentia nostra prae caeteris animantibus unice quaerenda. Sed qua 

 tandem ratione homo id melius facere possit , quam si eximias 

 suae mentis et rationis vires ac facultates bonarum artium atque 

 doctrinarum studio excolat , et sensim ad sumrnam perfectionem 

 producere contendat ? Verum quum hoc illud ipsum sit , quod hac 

 scriptiuncula pluribus exponere mild proposuerim$ haec veluti in 

 antecessum dicta nunc quidem siifficiant. 



(1) Cic. de Off. i. c. 4. 



(2) Gic. de Leg. i. c. 9. 



