(39) 



quod nee in strepitu , nee sedente ante ostium litigators , nee inter 

 sordes et lacrimas reorum componuntur; sed secedit animus in loco, 

 pura atque innocentia , Jruiturque sedibus sacris. Tuni quoque in- 

 primis hue valet elegans epistolium Plinii ad Taciturn : Ridebis , 

 et licet rideas. Ego ille , quern nosli, apros tres , et quidem pulcher- 

 rimos, cepi. Ipse? inquis. Ipse : non tamen ut omnino ab inertia 

 mea et quiete discederem. Ad retia sedebam : erant in proximo , non 

 venabulum aut lancea, sed stilus et pugillares. Meditabar aliquid 

 enotabamque, ut si manus vacuas, plenas tamen ceras reportarem. 

 Non est, quod contemnas hoc studendi genus. Mirum est, ut animus 

 agitatione motuque corporis excitetur. Jam undique silvae et solitudo , 

 ipsumque illud silent ium , quod venationi datur, magna cogitatjpnis 

 incitamenta sunt. Proinde cum venabere, licebit , auctore me, ut 

 panarium et lagunculum , sic etiam pugillares feras. Experieris non 

 Dianatn magis montibus , quam Minervam inerrare. Vale. 



Eleganter omnino cecinit recentior quidatn poeta, Laurentius 

 Gambara , 



Pierides semper nemorum coluere recessus , 



Castalium vates incoluere nemus. 

 Effugiunt populum vates , atque ampla potentum 



Atria, et umbrosi commoda ruris amant, 



Et Lotichius Secundus ait : 



Ruris amalores vates sumus : urbe relictd 

 Concitat adflatu nos Deus ipse suo. (i) 



Alque heec habui , quse de bac proposita nobis qusestione af- 

 ferrem. Nequc quidquam mihi magis gratum atque jucundum erit , 

 quam audire, haec qualiacunque conamina mea clarissimis viris , 

 quorum judicio studia nostra subjicientur, non penitus displicuisse. 



(i) Lolich. Carra. t. I. pag. 35i. cd. Burm. 



