(90 



civitatibus , quae incolarum frequentia , hominum culm bonisque institutis civi- 

 libus florebant, in principum et sacerdotum, in Deorum adeo, tutela erant. 

 Quod ut probabili aliqua ratione vobis ante oculos ponam , exempla quaedam 

 e Persarum^ Grcecorum et Romanorum historiis eligam. 



In nulla fere terrarum parte agrorum cultus oinnino , imprimis arborum , 

 tarn impeditns erat quam in ea , quae deinceps Persis (i), cessit. Solum 

 enim maximam partem sabulosum , aridum , infertilissimum ; aer siccus et 

 soils calore fervidissimus ; summa fontium rivorumque penuria , unitis vi- 

 ribus huic cultui resistere videbantur (2). Attamen e Poetarum scriptis et vero 

 etiam liistorica fide constat , easdem terras , invita etiam natura , longum per 

 tempus a cultissimis pariter et frequentissimis nationibus habitatas et magnis et 

 splendidis civitatibus ornatas fuisse, quas solum illud aratro subactum et plantis 

 tectum aluit uberrime. Et Virgilius quidem (3), cum, Ilaliam prastare omnibus 

 terris , scribit, eandem vel Medorum sylvis ditissimacque terrae , antcponit. 

 Xenophon, in Persiae descriptione , quam Graecorum exercitus peragravit, nou 

 sine quadam animi oblectatione , se hoc iter per vicos continuos , per lucos et 

 hortos amoenissimos , agrosque adfatim cultos fecisse , narrat. Givitatem Ispahan , 

 quam circa finem saeculi decimi sexti et ineunte etiam sasculo decimo septimo 

 adpellarunt mirificam^ octo Paradisis (sic enim Persas hortos summa arte 

 cultos nominare consueverunt , ) ornatam fuisse et, in exiguo deceni leucarum 

 spatio, mille et quingentos vicos habuisse , comperimus. Ekbatana urbem, propter 

 situm jucundissimum , Paradisian terrestrem appellarunt. Quis vero est , qui 

 ignoret magna immensarum civitatum , Susorum et Persepolis , nomina $ quarum 

 hanc totius Orientis principem fuisse nemo nescit ? Hodie , neglccto terrae cultu , 

 omnia ibi alia facta suut} et civitates, qua= olim florebant, ita interierunt, ut 



(1) L. Reynier de 1'e'conomie publique et rurale des Pcrses ct des Pheniciens. 1819. i vol. in-8. 

 W. Pfeil Holzwirthschaft der Pcrser (Krit. Blaetter fur Forst-und Jagdwissenschaft . II. ?. 



pag. 278. 



(2) Chardin voyage. 



(3) Georg. II, i36. 



