OBATIO. 



PERILLUSTRES ACADEMLE CURATORES! 



QUAHUMVIS DISCIPLINARY PUOFESSORES CLARISSIMI! 



LECTISSIMA JUVENTUS, SPES PARENTUM, PATRLE, HUMANITATIS! 



QUOTQUOT ADEST1S, GIVES, HOSPITES, CUJUSCUNQUE ORDINIS, LOCI, DIGNITATIS, 

 AUDITORES HUMAOTSSDII, EXOPTATISSIMI ! 



3i verum cst reperiri fere neminem , modo ne sit impudentissimus et stultissima 

 vanitate elatus , quin in magno conventu hominura dicere incipiens , commo- 

 veatur vehementius , quali tandem perturbatione me commotum puletis , A A. , qui 

 in hoc clarissimorum doctissimorumque virorum coetu dicere aggrediar, me , 

 < I urni jpsa prope ualura ab omni solennitatis celebritate ad solitudiuem et utn- 

 bram , lamquam ad reprehensionis quoddain refugium detrudit ? Neque tamen , 

 ut dicam quod sentiam, haec mihi dicendi necessitas ingrata plane atque inju- 

 cunda accidit. Magnum est profecto , ac timoris plenum , unum , omnibus ta- 

 centib'us , loqui , et ipsa adeo oratione profiler! , se digna satis allaturum , quae 

 ab aliis exaudiantur. Sed interdum lumen accidere solet , ut , etiamsi impudcutiae 

 metus nos a dicendo retineat, satius sit tamen diceudo osleudere, quales simus, 

 quam silentio sive exspectationem alere , quas quantum sa>pe official , nemo est 

 qui nesciat } sive insolentiae contrahere culpam. 



Quouiam igitur me muneris oblati ratio et vetus quidam mos , a patribus 

 acceptus , cogit ut laciain , quod ceteroquin quam niaxime detrectem , hac ipsa 



