( 229 ) 



CAPUT II. 



DE EXCELLENTIA STUDII PIULOSOPHLE MORALIS. 



Saepenumero ego mecum miratus sum pulcherrimum hoc veterura symbolura , 

 quo . uounisi per templum virtutis . in temptum honoris adituin esse statuerant ; 

 neque aiiud hoc minus mirabile videtur quo disclplinam moralem in penctralibus 

 philosophic collocatam cssc finxerant Sic Romani honorem a purissimo fonte 

 dcrivarant} sic Graecia? sapientes digne se philosophiam acstiraassc ostenderunt, 

 quain in pectore humauo unde afiectus omuis pendet fundarunt! Omnium sane 

 sententiarum quas philosophia suppeditat nulla vulgatior fuit aut saepius incul- 

 cata hac qua nos ipsos uovisse admoncmur. rn , sententia quam de coelo 

 lapsam credcbant ut a Socrate proderelur , templorum frontes decoravil, et in 

 omnibus scholis personuit. Velut in rebus physicis , sic in iis qua? ad animum 

 pertinent centrum est quoddam gravitatis , quo vel inviti attrahimur; hoc sentit 

 peclus , ratio videt. Nullus est qui cum seusus suos ab externarum rerum vin- 

 culis expcdiverit , vi quadam , quae in ipso est , raptum se ad animum non sentiat, 

 agentem animum non cernat, eumdemque leges proclamantem , non audiat atque 

 intelligat. Hinc se prodit animal liberum et rationis particeps, d,um bruta sui 

 nescia,solis extra se positis rebus aftixa,legum occultarum quasi turbine quodam 

 f'eruntur. Homo sui rector naturaeque suae dominator omnibus se rerum vinculis 

 liberat , in se quasi regreditur , suasmctipse leges rogat peragitque. Hasc dum 

 agit homo turn profecto naturae suae excellentiam , dignitatem intelligit finctn 

 augustissimum pratvidet ^ solliciludine aclus coutinua iufiuitisque desidcriis , su- 

 blimiorem anhelat couditiouem , hisce muiidi angustiis eripere sese studet , scque 

 ipso major laliora vitac spatia requirit , ncque , quamquam finitus , coutincri se 

 prxlcrqiiam in intinilo palitur. 



