rationis ac sensus , qua jubemur vitam nostram moralem magis magisque confir- 

 mare ac stabilire , ad vitam communem usque nos impellit. Et quidem si ad 

 essentiam juris a natura nobis concessi vel minimum attendere animum placuerit, 

 videbimus eo quid conlineri quod infinitatis speciem quamdam habeat , ejusque 

 adeo usum valde incertum esse et indefiuitum j ita jus illud nostrum in fruc- 

 tibus terras nequaquam circumscriptum est, sed potius promiscuum. Cum vero 

 uon unus homo, sed plures simul atque eodem tcmpore existant eodemque na- 

 turali jure utantur^ clarum est, si jure illo quantum porrigat , utantur, id est, 

 nisi intra- fines aliquos ejus exercitium cohibeatur, omnia permixturos destruc- 

 turosque esse , Ibreque ut singulorum commoda inter se pugnent, et commuuibus 

 commodis continue adversentur. Qua vero ratione homines sirnul existere , ma- 

 lisque subducere se possint, qua? ex non defaiito juris naturalis usu profluerent ? 

 Quae in hocce jurium concursu benigna vis universorum commoda par! un 

 dique pondere librabit? Justitioe lex cognata homini illane hoc loco satis prae- 

 stabit? At vel etiam si unicuique agendi limitem intra quern consistat certissimum 

 praescribat, nolentemne ad parendum compellel? Minime eerie; idque eo minus 

 admitti posset quo vel nunc , ut se societas habet , conscieutite voci jusiitiae leges 

 proclamanti plerumque non obtemperetur. Singuline jura definient adversus cae- 

 teros sibi competentia , eaque si laesa fuerint laesionisve periculo exposita credi- 

 derint vi propria defendent ? At praeterquam quod vis privata ex arbitrio semper, 

 injuste saepe adhiberetur, eadem plerumque praestando justitiae triumpho non 

 sufliceret. Juris igitur naturalis nullum est aplum atque conveuiens exercitium, 

 quod regula quaedam cornmucis non moderetur, restringat et ex asquo inter omnes 

 dividat, ita ut hi qua? sua jura, illi quae sua sint officia quamque late patentia, 

 intelligant. Quod certe ratione probatur , confirmatur experientia : vel maxime 

 rudes homines , sive pastores , sive venatores , sive piscatores agant , sive prajda 

 belloque , ipsa etiam servitute vivant , semper ducem vel imperium agnoscunt , 

 similem quamdam degendi normam ampleclunlur , atque communi legi parent. 

 Itaque pacto quodam communi opus est , ne lex ista nobis aliquatenus indita , 

 qua .fit ut se quisque praeprimis amet et foveat , in locum juris irrumpat. At jus 

 illud commune quod extra societatem hominum vigere non potest, ipsum inane 



