( 2 56 ) 



premi , quin ea penitus exhauriatur , possint , solius saltern philosophise ductu ad 

 raram hanc artem quis pertinget , pecuniam publicam nonnisi in eum finem im- 

 pendendi , in quem coacta fuit. Reditus public! parte bonorum cujusque civis 

 constant , quorum percipiendorum finis est communibus societatis necessitatibus 

 providere. Itaque scientia administrandi aerarii ad varias illas special inslilutiones 

 quibus societatis forma constituitur , ejusque est has instilutiones tanquam succo 

 quodam fovere , sine quo inertes languerent. Sed quanlum sanguinis el nervorum 

 eis sit addendum quis sciet , nisi qui earum cognita indole , qua ralione ad gene- 

 rales summosque socielalis fines referantur , perspexerit ? quomodo fiet ul pru- 

 denler slatuatur quanlum populus ad munus quoddam publicum conservandum 

 el augendum conferre debeal , nisi prius perpensum sil , quid ad bonum commune 

 munus illud ipsum sil collalurum , quibusque sociorum necessilatibus repondeat ? 

 Quaenam est vis philosophise moralis in ceconomiam polilicam , qualem earn 

 definivimus ? Si existimaremus naturam corporeis nonnisi necessilaiibus pressisse 

 hominem , alque ideo tantum dedisse induslriam diviliasque, quo necessilaiibus 

 iis facilius satisfacerel , necessario falendum essel, ceconomiam polilicam propria 

 plane viventem vila nihil aliud habere prolegendum quam quod ad vilam animalem 

 pertinet, hujusque doctrines studioso ultimum hunc laborum suorum finem pro- 

 posilum esse , ut corpus nostrum foveat perficiatque. Horum vero nihil admitli 

 potest. Indidit enim natura homini nobihores sublimioresque quosdam appelilus, 

 summum illud felicitalis perfeclionisque moralis el non exlinguibile desiderium } 

 unaque dedit, quibus his salisfieri possel, imprimis induslriam et lerras bonaquae 

 opes appellatae sunl. Industriam hominem nalura docuit , non solum ad artes , 

 quibus ditamur , perficiendas , sed adscientias quoque et virlules quibus ornamur, 

 excolendas$ opibusque ea hominem donavit, quas non solum vita? nostrae sus- 

 lenlandae , sed el nobilissimis nostri partibus exercendis expoliendisque destinaverit. 

 Nisi nimirum nobis essel illud otium quo medianlibus divitiis fruimur , vix quidquam 

 in iis studiis pulcherrimis proficeremus , quae consilia noslra nobilitant , judicium 

 pulchrique sensum puriora acutioraque reddunl , hominemque ad altiores quos- 

 dam dignilalis gradus provehunt. Si barbaras gentes cum cullioribus populis 

 couferre libueril , humaniorem vitam ab iudustria divitiisque promanare, inopemque 



