quam in illo ordine admissi fnissont , aristocratiaque romana tarn firma populique 

 ingenio consentanea fuisset ac , v. g. , aristocratia Lacaedemouiensis , necessario , 

 temporis discursu . in oligarchiam mutata fuisset. 



Hosce vero quos notavimus corruptionis in aristocratia effectus , qualibet con- 

 slitiuione aut arceri aut tolli non posse, ex iis qua; exposuimus, clarum atque 

 manifestum r.si ; quum nimirum eadem constitutio nonnisi absolutissima conti- 

 nuaque inter ambos ordines concordia servari ac sustineri queat. 



CAPUT IV. 



DE MONARCHIA. 



i. De monarchia pura. 



Si admittamus , ut probare conalus est sapientissimus Montesquieu , monarchia; 

 principiUm csse ambitionetn bonaeque existimationis studium, virtutis in civibus 

 necessitas ex illo theoremate corollarium fluet ; namque nee arabitio nee exis- 

 timatio , quae cum honore congruant , absque virtute existere possunt. Imo etiam 

 probare conabimur non solum ejusdem Montesquieu principia , in se pro mo- 

 narchia pura despoticaque vitiosa , ubique virtute suppleri posse . deficientibusque 

 hisce priucipiis , eamdem monarchiarum fulcrum ac presidium mansuram 5 sed 

 practerea , absque virtute, haec principia irrita fore, eademque monarchiam su- 

 sliuere non posse. 



Virtutis igitur exstinctae sequelas , in monarchia pura , special! examini sub 

 mittamus. 



Luxus , quern inter primas depravalionis sequelas esse vidimus , hie acriorem 

 quam in aliis civitatibus eifectum habet , specialique ratione se habet ; nempe : 

 aiil.nn populumque invadens , luijus necessitates auget , ei simul egestatem aile- 

 rcndo : dum ilia , quae semper de publico vivit , sua ex parte eliam eumdem 

 populum exhaurit , simulque ad majorem luxuriam continuo progreditur : ita ut , 

 quo minus alter possidet , eo magis altera poscat: uude tributorum immoderatio, 

 cujus opinionis publiuc alicuatio non est , ut videbimus , minime funesta sequela. 



