PROOEMIUM. 



A HARMACOLOGIJE progressus ab jEsculapii sacerdotibus usque ad tempus hodiernum 

 maxima attentionc dignus est. Semper medicinae auctores praecipui cum maximo 

 studio hancce partem aggressi sunt 5 in Hippocratis operibus plures leguntur paries 

 huic sciential relative?. Deinde Aristoteles et Theophrastus prima historiae natu- 

 ralis fundamenta instituentes, ad pharmacologiam perticicndarn iter monstraverunt. 



Post Hippocratis saeculum , vix materiae medicac cognoscunlur progressus j 

 Erasistrates Herophihisqiie qui in eodem tempore vixerunt, huic operam im- 

 penderunt , hicce praesertim 5 quos secuti sunt Philinus et Heraclides , quorum 

 opera , nos in dubium linqunt de pharmacologiam progressibus. 



Medici romani vix istius partis medicinae limites promoverunt. Asclepiades , 

 sibi systema novum constiiuens , compositiones nimis complicatas rejecit. In hoc 

 saeculo natus est Celsus, Romanorum primus, cujus opera multa continent 

 de materia medica : quern secutus est Scribonius Largus^ qui opus edidit de 

 hacce scicntia } multorum vero auctorum istius temporis adiustar , de medicami- 

 nibus superslitiosis locutus est: postea apparuit .-Indromachus, medicamentorum 

 compositionum afTerens complicationem summam , quarum nonnullae servatac 

 fuerunt usque in pharmacopoea a Londinensi collegio cdita. An dromacho succedit 

 Dioscorides tantopere a Galeno laudatus , consideratusque tanquam praecipuus 

 auctor classicus usque ad Cnllenwn; attamen medicaminibus facultatem hypothe- 

 ticam et superstitiosam tribuit. 



Dioscoridi successitP//m"5, qui istius aucloris opera compilayit : turn quoque 

 vixit Galcnus , cujus scriptorum utilitas praecipua in re medica consistit in sys- 

 temate novo ; medicaminum virtutes tribuit illorura proprietatibus cardinalibus . 



43 



