T H E L O G I C A. 161 



13- 

 Rcligionis myfteria parcc tractata. 



In doctrinae Christianae partibus gravioribus uon- 

 nullae funt reconditae et abftrufae , five , ut cum 

 Paullo Apostolo loquamur, ^yyrjfp/^ Tfo evve- 

 Qelxs 9 qucmadmodum in iis , quae ratione magiftnl 

 Philofophi recte credunt ac decent, cum religione 

 coniuncta, plurima funt, quae nondum ingenio 

 humano perfpici posfint. (v). In utroque genere 

 pervestigando, Theologi, cum antiquiores, maxime 

 Scholastic!, turn qui post repurgata facra florue- 

 runt, faepenumero modum excesferunt. Quorum 

 quidem fedulitas, 11 in disputation! bus hominum 

 doctorum et philofophorum ferenda, aliquando 

 etiam propter contradicentium ftudia laudabilis fit* 

 certe in vulgari hominum indoctorum et catechu- 

 menorum inftitutione est vituperanda. Tccirco lau- 



dem 



di J. Clarisfe, H. H. Donker Curtius et J. A. Stre- 

 fo, decreti illius fuafores , ad Synodum rctulerunt, carrata in 

 sic tit Synodi , Hagae Com. 1822. editis, pag. 4450. coll. 12. 

 (v) Conf. Dan. Gerdes Oratio de via , qnum mysterfa ra- 

 tionis parant ad rccipicndum mystefia revelationis , adiecta 

 Com/ienJio Thetlogiae dogmaticae , Duisb. 1744. Ger. I o. 

 Nahuys, Disf. Je mytteritrum rtligionis u.^toyriffri^ 

 tx naturae mysteriis aiMruct&. Tral. ad RhCQ. 1762. liC. 

 Engclsma Mebius, in Commentauone de mysteriis , ed. 

 in Opp, Societ. Hag. pro vindicanda religione Christian^ 

 a. 1787. pag. 33^-34a. 



L 



