J U R 1 D I C A. 15 



alterutro contralientium , aut in eum ; sufficit , earn 

 adesse, quamvis illatam a tertio quodam , tarn in 

 ipsum contrahentem , quam in ejus adscendentes 

 vel descendentes vel conjugem (i). 



Denique admonitione vix indiget, si de vi lo- 

 quamur, semper intelligi vim injustam , non jus- 

 tarn (a). 



3. De tertia causa, quae vitiat consensum, sive 

 de dolo, admodum brevis est lex nostra, quaprop- 

 ter recte fecisse videtur Delvinc. (3), qui hie 

 multa e Jure Romano supplevit. Quin imo, 

 quum doltis Codice non definitur, nihil obstare vi- 

 detur, quominus retineatur definitio Labeonis, di- 

 centis earn omnem calliditatem , fallaciam, ma- 

 chinationem ad circumveniendum , fallendum , 

 decipiendum alterum adhibitum" (4). 



Cum nihil magis incertam ac periculosam redde- 

 ret conditionem pactorum , quae , conservari , civi- 

 tatis maxime interest, quam si facile concederetur 

 eorum rescissio vel nullitas propter dolum , qui 

 saepe praetexitur, ut quis, poenitentia ductus, se 

 liberet ab obligatione stia: non satis caute agere 

 possum legislatores in eo admittendo. Inde requi- 



ri- 



(i) Vidd. ait. C. C. mi et 1113. 



(a) Devi justa vid. ct. To nek ens, I. 1. pag. 38. 



(3) L. 1. p, 103. seqq. Caeterum , quum , quae de eo ca- 

 vcntur,ad verbum fere descripta sum e Pothierifl ,0p. laud. 

 n. 28. seqq., hie omnino hoc loco consulendus est. 



(4) V. L. I. $. a. ff. de dolo mulo. 



