60 C O M M E N T A T 1^ O 



sors id indicaret; is vero qui ultimus esset, se- 

 me|: ipsuin occideret. Quod et locum habuit; 

 cumque ipse Josephus ultimus (sive arte quadatn, 

 sive Dei providenda) cum alio relinqueretur 9 fa- 

 cile huic persuasit ut Romanis ambo sese trade- 

 rent (i). 



Cum Josephus ad Vespasianum duceretur , om- 

 nes Romani ad eum videndum confluebant , ducem- 

 que admirabantur quern tanto labore vicerant. Ti- 

 tus magnam clementiam benivolen-tiamque erga eum 

 ostendit; sed Vespasianus praecepit ut magna cum 

 cautione custodiretur et eum ad Neronem ducere 

 decrevit. Josephus autem valde timens imperato- 

 ris crudelitatero ? iterum suo ingenii acumine usus 

 est. Significavit se cum Vespasiano solo paucis 

 colloqiii velle; omnibus praeter Titum et duos 

 amicos remotis, declaravit: se non venire tan- 

 quam hostem Romanorum , sed laetum nuntium 

 Vespasiano, Deum enim se misisse ut nuntiaret 

 Vespasianum fore imperatorem cum Tito filio. 

 Cum talia dixisset statim quidem ei fidem non 

 tribuebat dux Romanus paulatim vero ad ei cre- 

 dendum inducebatur eumque tandem apud se ma 

 nere jussit, et , quamvis ei neque custodiam ne- 

 que vincula remitteret, vestimentis eum donavit 

 et beaevolentiam ei ostendit (2). 



Pau- 



(i) Cf. Kell. Jud. 111. 8. . 47- 

 ^i) Cf. Bell. Jud. III. 8. . 8 , 9, 



