(20) 



Receplis autem pracjudiciis res eo sane devenit , ul juvcnes magistrum doceant , 

 quid sit docendurn. Jusio acerbiora forsaa modo dicla multis vestrum vide- 

 buntur. Lirum aulem vobis dicta sint, a future dependet tempore. Meum erat, 

 ea, qua? in aliis expertus sum, monere, ut aliorum edocti exemplo sapientiores 

 evaderelis. 



Dixerit aliquis : Quid ergo? Omnes nos Philosophise demus? Servitute in- 

 telieciuali pressi omnem scientiam illi debeamus , uecesse est ? Talia autera 

 dicendo, nihil fere dici, quo: modo dicturus sum, probabunt. Ut nimirum 

 modeslia duce, nihil vos scire persuasum habeutes ad verara scientiam perve- 

 niatis , proprid prae reliquis aiiimi activitate vobis opus est. Quod si cuim Philo- 

 sophia principiorum scientia est, circa ea versatur, qtiae seusibus pcrcipi nou 

 possuut adeoque e proprio animi foutc haurienda sunt. Quomodo vero e proprio 

 animo quis haurire polerit, si omnem cognitionem philosophicam ab aliorum 

 tfaditionibus benevolis pelendam pntat? Oculis intellectualibus leges asternas , 

 quibus ratio regilur, consideremus , necessum est. Sed contemplalio animi interna 

 inde necessaria talis esse non poiest, ut alii vices nostras suppleant} propriam 

 vim propriamque aclivitatem postulat, qua si quis caruerit, nunquam ad phi 

 losophicam coguitionem perveniet, quippe qtiae iis constituilur , qua; ipsi ex 

 intimis animi nostri lalibulis produximus atque in proprio fundo coluimus. 



Resolvitur inde quaestio quam saspissime agitata : Utrum Philosophia doceri 

 possit, nec-ne? Quod si enim de doctrina sermo sit propriam aclivitatem exclu- 

 dente, in qu4 percipienda et colenda praeier receplivitatem discipulorum atque 

 praster facultatem percepla diu et bene retinendi, retentaque quovis tempore 

 reproducendi nihil amplius desideratur , asserendum utique est, Philosophiam 

 doceri nou posse. ISamque divinarum humanarumque rerum scientia nonnisi 

 libero et independente facultatum intellectualium usu colenda sublimius quoddam 

 atque nobilius organum , propriA non alienA vi motum requirit. Recte itaque 

 statuitur,philosophum neminem esse posse, qui non ad eum perfectionis gradum 

 pervenit , ut ipse cognitionis suse auctor esse possit. 



Quod si vero doctrina propriam animi aclivitatem non excludat ita quidem , 

 ut ille, qui principia Philosophic ab aliis iradita accipit, in proprium saltern 



