(6) 



dicimus, de omni recentlorum poesi pronuntiaretur. Sed accuratiuSj 

 quid velimus, declarandum est. Nempe poematum multa genera et quasi 

 infinitas species inveniri quis ignorat? Eadem tamen , si neglecta gene- 

 rum, qualis in theoriis, ut vocant, statuitur, varietate, ipsam poeseos 

 indolem spectemus, omnino aut ad antiquam aut ad recenliorem poe- 

 sin pertinent} nisi quod nonnulla sunt medii , sive mixti inter utram 

 que generis. Atque hanc distinction em si quis inanem et mere ima 

 ginariam esse contendat, nae alio nobis argumento opus non sit , ut 

 sciamus eum poeseos naturam parum perspectam habere; nee vero 

 facile f'oret talem, quod non sentiat, docere, neque nos id conabimur, 

 Est enim hoec et longior materies , et dicta intelligentibus dicta volurmis. 

 Jam quae poeseos charactere antiqua vocamus poemata , in iis ver 

 suum species tataque carminis forma autpariter antiqua, aut recentior 

 esse potest; quae res ex diversa recentiorum linguarum indole peridet. 

 Nam quarum prosodiae ea ratio est , ut antiquas versuum formas non 

 recuset , in his easdem, in poemate natura sua antique, plerumque 

 praferri , res ipsa facit ut libenter credas. Nemo , exempli causa , 

 Germanus antiquae poeseos imitator nunc in heroico carmine alio facile 

 quam hexametro versu utitur , qualem veteribus usurpatum inveni- 

 mus ; quippe cujus formam linguae germanicae prosodia non invita 

 recipiat. Contra eodem uti , quamvis maxime cupiant, neque Gallo 

 neque Italo sua lingua concesserit, ut pole versus hexametri antiquoe 

 formae prorsus repugnans. Igitur quum carminum , natura sua ad 

 antiquam poesin pertinentium , alia recentiorem , alia antiquam for- 

 mam prse se ferant, nos ad utraque vertenda linguam latinam , si 

 universe pronuntiandum, aptiorem esse quam recentiores, persuasum 

 habemus^ tametsi per se manifestum est, hoc non perinde de utroque 

 genere, sed de altero prsecipue valere, in quo antique poeseos ch a- 



