(8) 



intelligas , cur carmina ex alia in aliam recentioram linguam con- 

 versa tantam pulchritudinis jacturara patiantur, ut quoe suo in ser- 

 mone, et veluti proprio in habitu nitentia, eximie placebant, eadem 

 in alieno aut mediocria aut mala etiam videautur. Hoec adeo gravis 

 causa habenda est infelicis interpretum in recentiori poesi successus : 

 quce si quis probe consideraverit quantam vim habeat, non mirabitur, 

 opinor, sententiam a nobis supra pronuntiatam : scilicet, quae indole 

 et forma antiquoe poesi adnumeranda sint carmina, ea, ut exteris pla- 

 ceant, latino potissimum sermone esse vertenda. Neque dubium est, 

 quin eo magis ita sit judicandum ; quoniam res ipsa fert antiquas 

 poesi antiquam pariter formam potius quam recentiorem convenire. 

 Et hoc quidem verbo tenus hie attigisse, sufficiat. 



Illud vero iinpensius monendum ducimus : scilicet eadem , quae 

 diximus , carmina nobis quidem persuasum est , ut latine maxime 

 vertenda ducimus, sic talia esse, ut exteris fere magis placeant, quam 

 si oeque feliciter vertantur recentioris poeseos carmina. Enimvero , 

 tametsi pulchrum , quale mente concipimus , recte dicatur ubique 

 pulchrum esse, adeoque non posse in unius litteratura gentis probari, 

 in alterius improbari : tametsi igitur hoc recte ponatur , fatendum 

 tamen, et experientia novimus, saepe in litteris , et maxime in poesi, 

 eadem , sive longiora sive parva poemata , apud alios vehe 

 rnenter , apud alios aut parum laudari , aut prava etiam judicari. 

 Atque hoc quidem de veterum quoque poesi , de Grsecorum puta 

 et Romanorum , aliquatenus valere nemo inficietur } etenim ne 

 horum quidem insigniora opera omnibus gentibus aeque placere vide- 

 mus, ne Horatium quidem aut Virgilium , imo ne Homerum quidem, 

 licet is omnium maxime non tarn suae modo genti , quam , immutabili 

 velut natura magistra, universe hominum generi divina carmina 



