(II) 



ct alii bene multi satis docuerunt. iN'eque vero quisquam clicet hoc 

 aut fugisse aut parum movisse eos, quorum ad mentem consiliura- 

 quc nostrae litterarum universitates , atque omnino superior juven- 

 tutis, quac vocatur, institutio in regno Bclgico ordinata cernitur. Scili- 

 cet his quoque gravissimis viris id persuasum fuisse liquet , initio 

 quidcm nulla in re magis laborandum, quam ut linguae latinae et 

 veteris litieratura 1 pene extinctum studium nova quasi vita reflores 

 ceret, suusque antiquitati honos in ea terra redirel, quam summis 

 philologorum ingeniis quondam foecundam fuisse litterarum historia 

 loquitur. Et vero est cur uherrimos novae institutionis fructus jam nunc 

 roiremur. Jam enim et parcius insolens quorundam hominum igno- 

 rantia veteres littcras et latinoe graecaeque linguarum studium carpit, 

 et inventi sunt qui, inanem loquacitatem validis rationibus aggressi, 

 insulsis declamatoribus, fide apud populares detracta, os praeclude 

 rent; jure ut sperare liceat, fore, ut felicibus auspiciis ad Belgas re- 

 vertens antiquitatis amor, mox in omnes paries late laeteque fundatur. 

 Quidni enim ila futurum speremus , quum egregios viros gencroso 

 in veteribus litteris colendis fovendisque certamini intentos , nee 

 dubia rarioris doctrinae et ingenii monumenta passim prodire in lucem 

 videamus? Enimvero horum exemplo et industria- fieri vix potest, 

 quin brevi omnium in animis sapientissima ilia majorum persuasio 

 renascalur : videlicet juventutis institutionem alio , nisi veteris litte- 

 raturae, idoneo fundamento inniti non posse : quae persuasio ubi semel 

 resuscitata fuerit, quidnijam fausta omnia in litteris artibusque exspec- 

 tentur? Ad illos adeo antiquitatis amantes cultoresque aequum esse 

 ratus sum meam quoque industriam accedere , eorumque vestigia 

 premere, ut quos ingenio assequi posse mihi merito sit diffidendum, 

 eos, qua licet, voluntate aequiparem. Nam quid quaeso aut amand 



