veteres litteras jucundius sit, aut ab eas publice in academla docenti 

 potius postulandum , quam ut in iis commendandis, et amore earum 

 propagando ex omnibus viribus occupetur. Neque vero liquet nobis, 

 qua ratione ad id officium aptiores fieri , aut optatiori contendere 

 successu queamus, quam si, quod est hujus studii fundamentum , 

 sermonis latini non vulgarem facultatem comparemus. Sic enim veris- 

 sime statuere videmur, nihil impensius ad veteres Jitteras. primum ad- 

 fligendas, deinde contemnendas valuisse, quam irisulse barbareque 

 scribentium turbam. Et vero historia teste cognovimus, quo temporc 

 laetissime viguerit antiquitatis studium, eo probalissimos Romanoe fa- 

 cundice inter recentiores auctores extitisse : qtii sub Ktatem nostram, 

 necdum spreta turn veteri litteratura, quum rarissirni invenirentur, 

 neque hujus omnino studium, tametsi alia) causoe ad evertendum non 

 concurrerinl, diu florere potuisset. 



Quare in pliilologia quanti momenti sit lingua? latinos exquisitior 

 coguitio , probe perspicientes , in hac consequenda plurimum operas 

 ponendum duximus, neque aliter id rite futurum sentiebamus, nisi 

 utriusque styli , prosaici et poetici, facultatem conjungendo. Haec 

 demum ratio ad earn , qua? supra exposita , accedit , cur in versibus 

 latinis (aciendis nonnihil temporis consumere baud dubitemus^ adeo 

 que duplici raiione nos satis excusatos, et qutedam etiam animad 

 verlisse, digtia forlassis, quae ab aliis accuratius doctiusque tractenlur; 

 jamque proposito nostro satis dictum putamus. Quanquam mulla 

 sunt, qua3 Lie commode dici potuissent, nisi nos et tempus et alia? 

 causo3 monerent, ea in aliam disputationis occasionem diflerre, in qua 

 cum de veteris lilteraturoc per se atque ad liberalem adolescentium 

 institution em prastantia , turn de recentiorum in litteris latinis et 

 niaxime in poesi studio meri Usque dissercre constituimus; neque turn 



