Won humilem terram spes super ulla Jevat. 

 Ac veluti vitam, nondum radiantibus astris, 



Inter mortalem pcrpetuamquc mora esL 

 Ast ubi jam sacra spcm revocat Nox oethcre splendens, 



Post ciueres laelam mens videt alia vicem. 

 Ta.'e milii , generosa comes, tua lumina quondam 



Yibrabant laetum, sidera bina, jubar. 

 Candor inest illis; dii micat aestus amoris 



Ipsis in lacrymis , quern videt itque dolor. 280 



Nunquam desperet, dextram cui tendis amicam; 



Vana vocent omncs quac pia corda movent. 

 Alto animo teneroque colens pulchrumque bonumque, 



Nosti majestas quid sit et alma charis. 

 Quodque tuum illccebris perfundit mille poetam, 



Quas gentes cohibent, transvolat ingenium. 

 Ergo avido divina reponam pectore dicta, 



Quum Unit a labris ipsa Suada tuis. 

 Excelsos veteris nostri referemus et aevi , 



Et sua quos virtus abstulit ipsa viros. 

 Inque sophis patria: acccndit quos cura salutis, 



Quum subeat , teneri quis sit imago patris , 

 Errant! , ingrato lenis, sibi durior uni; 



Cui velut humanum credita cura genus : 

 Sit sanctum meminisse viri, mihi nosse negatum 



Quern fuitj ah! fletu quern gemis usque novo. 



