( 555 ) 



STEMME VAN BEDRUKTEiX. 



Wie toch dacht, by feest en plegtigheden , 



Wyl het vreugdedronken volksrumoer, 



Als een liefdewolk haer van beneden 



Op te tillen scheen alwaer zy voer; 



En wyl zy op ieder en op alien 



Met heur groet een blik liet nedervallen, 



In welks glans geheel een hemel loeg; 



Wie dacht toen dat zulk een jonge en schoone, 



Onder 't goud der koninklyke kroone, 



Reeds de doorne kroon der smerle droeg ? 



En nogtans was 't zoo ! de teedre moeder 



Had 's Lands hoop, heur eerstling van heur school 



Weg zien rukken ; had heur oudsten breeder, 



Frankryks hoop , zien treffen door den dood ; 



Had tot God, heur zuster, geest des Heeren, 



Die heur troost op aerd' was , weer zien keeren 



En zoo vaek zy liefdryk haer gezicht 



Rusten liel op 't beeld van heuren vader, 



Was 't als zag zy 't stael van een' verrader 



Op de borst des gryzen mans gerigt. 



En nog nauw had ze, in gebed verslonden, 

 Soms voor Gods altaer, een balsemdrop 

 Voelen leken op heur hertewonden, 

 Of daer bruist het fransche volk weer op , 

 En het doet den vorst, die 't achttien jaren 

 Door den storm van duizende gevaren 

 Heeft gemend met forschen kniendruk, 

 Onverwacht in 't voetzand nederrollen; 

 Als 't weerspannig ros dat plots aen 't hollen 

 Zyn bedwinger wegsmyt met een' ruk. 



En daer moest zy hooren hoe die vader, 

 Hoe heur moeder , door de volksorkaen 



