Voortgezwecpl , omdoolden , en le gader 

 God! ligt zwalplen op den Oceaen! 

 Hooren hoe de balling, in zyn staten 

 Van den laegsten zyner knechts verlaten , 

 Beedlen kwam by vreemden om een dak; 

 Zien hoe 't gryze hoofd, dat onbezweken 

 Op zyn kruin zag wereldstormen breken , 

 Zelf nu voor dien storm zich boog en brak. 



En toch moest zy doen wat koninginnen 

 Zyn verpligt : waer 't volk haer feesten gal', 

 Moest een gliralach dekken wat daer binnen 

 Weende, bloemen spreiden rond een graf! 

 En nogtans was 't daer een graf vol dooden , 

 Welker stemmen haer gedurig noodden, 

 Op zoo zoet , zoo liefderyk een toon , 

 Dat ze in 't eind bezwykend onder 't lyen, 

 Zich ook daer ter ruste neer ging vlyen 

 Waer men beter slaept dan op den troon. 



Komt, o komt, gy alien die in 't herte, 

 Morrend tegen God, uw wonden draegt. 

 En aenschouwt die vrouwe, door de smerte 

 Onder 't purper langzaem weggeknaegd ; 

 Komt en leert van haer hoe gy de slagen 

 Van het wrcedste lot gedwee kunt dragen, 

 Tot u 't hert geheel is uitgebloed 

 En de dood een eind stelt aen uw kampen : 

 Leert van haer, die koninklyke rampen 

 Droeg met meer dan koninklyken moed. 



Ce qui veut dire, dans raa prose faible et decoloree 



CHANT D'AFFLIGES. 



Qui songeaitalors, an milieu des fetes el des solennites, pen- 

 dant que le peuple, ivre de mouvement et dejoie, semblait Telever 

 aux nues romnie un amour, et qu'elle, en saluant, laissait toni- 



