(541 ) 



De schrikmaar' kreet bij vriend en vreemderi : 



Louise Hgt in doodsgevaar! 

 Hoe stroomden, bevend, bleek verschrokken , 

 De blonde jeugd, de grijze lokken, 



Zuid-Nederland, uw tempels in! 

 De rijkdom, de armoe lag gebogen 

 En een gebed steeg naar den Hoogen : 

 Red, red, 6 God, dc Koningin! 



Die bee, die 't Belgisch hart ontwelde 

 Haar stuitte kustgcbergt' noch zee 5 



Ze vond geen perk in Maas of Schelde ; 

 Neen ! gansch Europa bad ze mee. 



Alom , bij angstig boezemkloppen 



En heetgeplengdc deernisdroppen , 



Verhief de zucht zich hemeiwaart : 



Weerhou den slag, o Albehoeder! 



Spaar de eedle ga, de teerste moeder, 



En laat heur pronkjuweel aan de Aard ! 



\ 



Helaas! vergeefs was 1 t handenvouwenj 



Vergeefs, dat hoofd en hart zich boog; 

 Geen aardsche troon mogt haar behouen , 



Wier hemeltroon haar wachtte omhoog. 

 Daar streek de Dood op Serafsveder 

 Bij 't ziekbed (vriendlijk fluistrend) neder : 



Kom, reine! wie Gods vreugd verbeidt! * 

 De kroon verdween, die hier ze sierde, 

 En om haar englenslapen zwierde 



De stralenkrans der zaligheid. 



Wei juichte, sterk door 't vast gelooven, 

 De Dcugd haar na in 't Rijk der Vreej 



Doch de Aarde voelde een schat zich rooven 

 En kreet, om U wreed gemis, van wee. 



