( 542 ) 



Ach, Belgie! al die duizcndtallen, 

 Die stulp en slot die veld en wallen 



Van smartgesnik wcergalmen deen , 

 's Lands moeder , al te vroeg verloren , 

 Vereerdcn, minden zij te voren, 



Maar voelden 't nooit zoo diep voorheen. 



Ook nu eerst, in deez' nacht van rouwe 



Het schoot zijn vollen glans eerst nu, 

 Dat deugdental der christenvrouwe, 



Als sterren voor het daglicht schuw. 

 De sluijer van het zedig leven 

 Werd door de Erkentnis opgeheven, 



Van 't vroom geheim viel 't zegel af; 

 En zoet, als zuivre citerklanken , 

 Omruischte 't zeegnen en het danken 



Den natbeschreiden rand van 't graf. 



o Godsvrucht, gids in 't aardsche leven , 



Die naar een beter wereld leidt, 

 En , flaauwt de mensch , hem sterkt bij 't streven 



Door 't uitzigt op de Onsterflijkheid ! 

 Al wat wij, zwakken, prijslijk achten, 

 't Ontleent aan nwe hemelkrachten 



Zijn glorie , zijn waardij , zijn duur j 

 Gelijk dat tooverblaauw der baren , 

 Waarop wij met bewondring staren , 



Slechts weerschijn is van 't luehtazuur. 



Gelukkig, wie him hart U wijden! 



Gelukkig 't huis, dat Gij begroet! 

 Daar schept de Vreugde waar verblijden 



En, schreit er 't Leed, de traan wordt zoet 5 

 Maar zegen ! driewerf heil en zegen ! 

 Als Vorsten, op den troon gestegen, 



