( 545 ) 



U de eerplaats suhcixkcii op 't iluvveel 

 En 't Volk , gewooa om na te strevcn t 

 Het voorbeeld van omhoog ziet gcven, 



De braafheid onder 't kroonjuweel. 



Dat zag het Volk , met diep vereeren , 



Zoo vaak het de Eedle gade sloeg, 

 Die onder 't bont der vorstenkleeren 



Een hart, vol liefde en eenvoud , droeg. 

 Wat zinverloksels om haar vlogen , 

 Voor God te leven was haar pogen j 



Geen pligt , dien ze in 't gewoel vergat : 

 Haar zachte ziel, voor hoogmoed veilig, 

 Gcleek een tempel, Gode heilig, 



Waar ieder deugd haar altaar had. 



Looft, Zangers! looft haar teedre trouwe, 



Die, nooit verzwakt en nooit vermoeid, 

 (Bij al wat aantrekt in een vrouwe) 



Haars Egaas harte hield geboeid j 

 Die , als de staatszorg hem ontrustte , 

 Den rimpel van zijn voorhoofd kuste, 



Den kommer wegjoeg van zijn spond' 

 En hem de kruin (by 't kalm verpoozen 

 Van 't wigt der kroon ontlast) met rozen 



Van huisselijk geluk omwond. 



Schetst, schildert met uw reinste akkoorden 

 Haar moederliefde en moederzorg; 



Haar Drietal, luistrend naar haar woqrden, 

 Wier liefgekoos de les verborg ! 



Maalt, hoe, geknield, den blik geheven, 



Zy 't bidden leerde en schuld vergeven 

 En weldoen zonder ijdlen schijn j 



Bezorgd , dat hier omlaag 't alreeda 



