(544) 



Door deugd den eerrang , dien 't bekleedde , 

 En eens Gods Kernel vvaard mogt zijn ! 



Maar faalt ook niet, o Dichtrenrijen T 



't Gedachtnisoffer van uw zang 

 Aan kinderlijke min te wijen 



En teeder zusterlijk belang! 

 Want, waar ook telgen de ouders minden, 

 Geen dochterharte zult ge vinden, 



Getrouwer, warmer dan het haar', 

 En , schonken ouders ooit hun zegen 

 Aan telgen , teer elkaar genegen , 



Het was haar deugdzaam Oudrenpaar. 



Doch droeg ze in 't hart die naaste panden ; 



(De vrienden , die Natuur ons biedt !.) 

 De zaete klem der maagschapsbanden 



Omsloot toch al haar liefde niet : 

 Neen ! waar er ramp of nooddruft weende , 

 Daar was haar hand, die hulp verleende; 



Gelijk die bronnen, die het groen 

 Haars engen rands niet slechts besproeijen, 

 Maar gudsend van de bergen vloeijen 



En wijd en zijd zich zeegnen doen. 



Getuigt het, schaamlen, die ze dekte, 



En, lijders, wie haar balsem vloot, 

 En, wezen, wie ze een moeder strekte, 



En , armen , levend van haar brood ! 

 Wat wellust, als ze een traan kon wisschen, 

 Den sombren nacht der droefenissen 



Herscheppen in een blijden dag! 

 Hoe juichte ze, als, bij 't hulpe bieden, 

 7ij 't oog der Wereld mogt ontvlieden , 



Genoeg beloond , dat God haar zag ! 



