( 545 ) 



Zoo dacht de Brave en deed ze tevens, 



Van pronken wars , voor vleitaal doof : 

 Was 't kort van omvang, 't veld haars levens, 



Zij plantte 't vol met vruchtbaar loof. 

 Van vreugd belonkt , met eer omtogen , 

 Zij hield haar hemelsch doel voor oogen, 



Ootmoedig bij de gunst van 't Lot, 

 En , toen de rampen om haar woedden , 

 Hoe de afgepijnde borst mogt bloeden, 



Haar ziel bleef kalm en sterk in God. 



De rampen! Ja! wat onheilsvlagen 



Zijn haar bejegend op haar togt! 

 Wat schonk, ofschoon uit goud geslagen, 



Haar reisflesch bitter alsemvocht! 

 Om hoeveel vreugden , wreed gevloden 

 Bij welk een tal geliefde dooden 



Heeft zij haar boezem heesch geklaagd! 

 Wien rilde de angst zoo kil door de aaren 

 Om dierbren, op de weerspoedsbaren ? 



De rotsen te gemoet gejaagd! 



Nog gromt het onweer door de wolken , 



Wiens slag haar Stamhuis heeft verplet j 

 Nog zijn ze bloot, de oproer'ge dolken, 



Heur waardsten op de keel gezet : 

 De toorts, waarmee de tuchthuisboeven 

 Haars Vaders troon in puin begroeven, 



(Dien Vorst des Vredes!) smeult nog voort, 

 En, Frankrijks grens, door volkstirannen, 

 Met wat hem dierst was , uitgebannen , 



Schuilt 's Grijzaards asch in vreemden oord ! 



Maar weg die spooksels! 't oog naar boven! 

 De zwaarbeproefde Hjdt niet meer ! 





