86 SUR LA. VIE ET LES ECRITS 



haberet auriculas. Asinus, repudiata luscinia, cujus se harmoniam negaret intelligere, 

 victoriam cucullo adjudicavit. Philomela ad hominem appellavit : quern ubi videt , agit 

 statim causam suam, canit diligenter ut se illi approbet, ad vindicandam injuriam ab 

 asino acceptam. 



GRACCULUS. 



Habeo causam poetae dignam. 



NUGO. 







Quid ergo? Expectabas philosopho dignam? Posce a novis illis magistris Parisiensibus. 



GRACCULUS. 

 Plerique illorum vestibus sunt philosophi , non cerebro. 



NUGO. 



Quid ita vestibus? Nam coquos potius dixeris, aut muliones. 







GRACCULUS. 



Quia gestanteas crassas, detritas, laceras, lutulentas, immundas, pediculosas. 



NUGO. 

 Erunt ergo philosophi cynici. 



GRACCULUS. 



Imo cimici ; non , quod videri afliectant , Peripatetici ; quippe Aristoteles , sectae prin- 

 ceps, cultissimus fuit. Ego vero longum vale dico jam nunc philosophiae, si aliter non 

 possum esse philosophus. Quid enim pulchrius , et homine dignius , quam mundities et 

 civilis quidam cultus in victu et vestitu? Ex ea re antistant mea sententia Lovanienses 

 Parisiensibue. 



Dialogue XXII, Ludus chartarum seufoliorum. Nous y lisons quel- 

 ques vers de Yives , qui plaisante assez, agre"ablement sur la difficult^ 

 qu'il trouvait a versifier : 



TAMAJUS. 



Omnium rerum est sacietas, etiam voluptatum ; et ego defessus sum jam sedendo; as- 

 surgamus aliquantisper. 



LUPJANUS. 

 Cape testudinem hanc , et aliquid nobis cantilla. 



TAMAJUS. 



Quid tandem? 



