xiv PROLOGUS 



clarissimis Academiae Regiae sociis rem exponere. Ab illis autem de- 

 cretum est, ut a me inter Commentaries academicos Heylenii dissertatio 

 ederetur. 



De priscis Brabantiae Ordinibus auctor aiebat se disserturum non 

 prout tantum senatus vice funguntur, seu nudi consiliarii sunt aut 

 fidelissimi rerum agendarum testes , sed archontum loco sunt , qui 

 ipsimet certo sensu potestatem participant, et reipublicae clavum una 

 cum principe torquent. Acturum se de illis non ut rudibus lineis desi- 

 gnatis seu praefiguratis, sed ut vere existentibus et veram corporis po- 

 litici, patriae negotia majora stabili modo curantis et contrectantis, 

 formam adeptis: quemadmodum enim rudes quaedam lineae nomen 

 imaginis aut picturae immerito obtinent ; ita corpori politico , quod mi- 

 nora quaedam patriae negotia contrectat modo baud stabili et ex mera 

 gratia, Ordinis nomen non videtur jure posse tribui. Verum sicut lineae 

 bene dispositae et ad artis regulas reductae vere imaginem efformant et 

 conficiunt , ita vere nomen Ordinis mereri videtur corpus politicum , 

 quod modo prorsus stabili majora reipublicae negotia, non ex gratia 

 tantum, sed et de jure ac consuetudine curat et contrectat. Hoc sensu 

 de Brabantiae Ordinibus agit Heylenius. 



Totum operis sui fundamentum non tarn ex chronographis et anti- 

 quis historicis quam ex diplomatibus et publicis monumentis exstruit. 

 Censebat enim rei propositae disquisitionem ejusque veritatem magis 

 eruendam esse ex solidis monumentis quam exlevis fidei aut parvae ac- 

 curationis scriptoribus. Itaque (quemadmodum in altero de Ordine ec- 

 clesiastico comrnentario fecit) Edmundi Dinteri, Petri a Thymo, Joannis 

 Heeluensis, Joannis Clerici et aliorum veterum scriptorum auctoritatem 

 flocci facit, dum res non coaevas absque instrumentorum publicorum 

 munimine referunt; illis tamen fidem habet, dum res coaevas aut fere 

 coaevas enarrant. Citra arrogantiam libere dicere potuit, se tot inedita mo- 



