ORDINUM DUCATUS BRABANTJAE. 35 



c\planare conabimur. Itaque ex eo quod Divaeus, fidus sane histo- 

 cus, referat anno 1 143, Godefrido II e vivis sublato, celebri Ordi- 

 num conventu Lovanii indicto, creatis duci tutoribus Diesthemii , 

 Birbachii ac Wesemaliae baronibus etdomino a Wemmela , omnes 

 sacramcnta feeisse ', dubiurn suboriri possit, an Ordinestum reapse 

 nonexstiterint, etproceresut Ordinum membra etpatriae tutores rem- 

 IIM III ic.i in curarint. Sed ut id amoveamns , respondemus nos quidem 

 auctoritatem Divaei magni facere; verum nee eum argum fuisse, 

 et eo facilius hie errare potuissc, quo minus e re ipsius erat, Ordinum 

 originem indagnre. Egit ut plerique chronographi, qui mox, ubi in 

 1 1 ii i In INI l;i m conventibus reperiebant quosdam nobiles, praelatos et 

 urbium deputatos, judicarunt illos ut Status membra ibidem compa- 

 ruisse 2 , quamvis sub alio omnino titulo adessent, aut forsan nomen 

 Ordinum latiorisensu adhibuerint, pro ilia hominum classe, quibus 

 ea qualitas et illud nomen postea vere convenerunt 3 . Quod autern 

 innuat, in eo conventu duci quatuor tutores fuisse creates, plene 

 recipere nequeo, quum Godefridum moribundum jam ipsis tutelam 

 decrevisse antiquiores tradant 4 . 



Re ita oomparata , Godefridi voluntas tantum patefacta videtur*; 

 utcumque tamen res so habuerit, ex eo nobilium Ordinem haud 

 solide probari posse certum est,quum quasi ex omnium Europae 

 iiiitionum more esset minorennibus dari tutores aut ex potentioribus 

 proceribus aut ex sanguine propinquioribus, idque saepe in potio- 

 rum nationis membrorum conventibus. Immo pro rerum natura, 



1 Rerum lirab. , lib. XIX, p. 03, edit Anlv., 1610. 



3 V. Kluit , Priinae lineae col. Dipl. , p. 96. 



. ' Auctor in praefatione Commcatarii an. 1783, p. 5, model, Dum duorum Ordinum tae- 

 cularium ad cerlos annos mentionem facil , nullalcnus se deHnire aul supponere eos jam 

 turn coaluisse ; scd se ita loqui profiletur, qualenus ii , qui modo Ordntes illos repraesenlanl , 

 comiliis scu aclis istis adfuerinl, de qtiihus menlionem facil. 



4 Ita r.rnli. Yeette*, apud DCS Roches, Epit., 1. II, p. 95. 



5 Sed quid si diceremus inatrcm advocasse nobilcs el primarios oppidorum pro electione vi- 

 rorum, qui reipublicae curam sccum assumercnl. Neque enim malrrs el amilae a filiorum 

 aut ncpolum tulcla juribus excludebanlur, sed secum co-rectorcs assumere solebant , aut 

 ipsis dabanlur (V. Kluit. Excurs. VII, p. 880. 235 , Bulk., Preuv., p. 97). 



