og 



169. H. arun din aceum. 

 Huic perithecium dubium esse , non possumus , quin cl. 

 Persoonio assentiamur. Immersum est vel subprominu- 

 lum : centro nigricans , margine fuscescens vel in ferru- 

 gineum subvergens. In Phragmitidis culmis aridis pas- 

 sim. Perenne. 



obs. Duae supersunt species , quae novae viden- 

 tur, quas vero nondum satis exploratas in civitatem hac- 

 tenus non admisimus. Has ex eo , quod in praefamine 

 exposuimus , instituto ad generis calcem subjectas ulte- 

 riori mycophilorum indagini commendatas velimus. 



a. H. viride. H. nudum (non erumpens ) semi- 

 immersum sparsum oblongum subflexuosum , extus ni- 

 gruin, inlus (labiis dehiscentibus) viride. Parvum, 

 lineam 1 longum , vix semilineam latum. In ligno semi- 

 putri quercino , ut videbatur (Mayblumenbusch). Ex- 

 eunte Martio. 



b. H. petiolare. H. simplicissimum immersum elli- 

 pticum sordide nigruni. Simile 11. arundbiaceo , sed 

 mixturae fuscae vel ferrugineae prorsus expers , omni- 

 que perithecio , ut videtur, destitutum. Forsan vel ad 

 Stilbosporas aliquando ablegabitur , vel ex tota fungorum 

 classe exulabit. In petiolis nervisque foliorum Aceris 

 Pseudoplatani semipulrium dejectorum (Moholzer Hnide) 

 non infrequens. Aprili , Maio. 



4. X Y L O M A. 



A. E P I X Y L A. 



ons. Novani ecce introducimus familiam , praece- 

 denti generi contiguam , iterque eo pandentem. Situ 

 videlicet epixylo cum Hystcriis convenit : at charactere 

 longe potiore , ad fructificationem spectante, eoque 



