— _ x/l9 



ihc densissime adeo ac in. praecedente congestis , et ad- 

 pressis potius quam squarrosis: stipes laeviusculus , non 

 nisi sparsim et obsolete squamosus : sapor odorque mi- 

 tis , debilis. Inde (nostrum sahem fungum ) sejungere 

 non haesitamus. Loca ceterum cum antecedente eadem 

 prorsus ( Moholzer Haide; Sohlandcr Berg; etc.) inco- 

 lens, aliquanto frequentior illo occurrit : item truncige- 

 nus. Aestate et praesertim autumno. 



4ig. A. L. Flammula nobis. 

 Agaricus luteus Wither. Agar. Coprinus Cepaestipes /3, 

 Fers. Synops. II. p. 416? 



Speciem pulcherrimam ob synonymon modo allatum 

 (pileo in nostris planiusculo excepto) satis idoneum in- 

 ter spolia terrae nostratis enumerare nefas duxiinus ; 

 quae tamen , ne cum Russuld lutett confunderetur , no- 

 mine novo Iicet ab invitis donanda fuit. Minime ad 

 Coprinos pertinet , sed est Lepiota: inde et colore etc. 

 a Cepaestipite a, (de quo ampliora videsis infra) , quam- 

 vis pilei squamositate pilosn singulari conveniat , toto 

 sane coelo differt. iLa porro , quo minus cum L. auri- 

 vello conjungatur, color lotus unicolor vivide luteus, 

 lamellae valde confertae tenucs angustae, habitus graci- 

 lior minus firmus alienissimus etc. omni modo prolii- 

 bent. Truncos amat pineos , quos vel ipsos , vel terram 

 radices eoruin obtegentem , caespitatim hinc inde inco- 

 lit, sed parum frequens. Septembri. 



420. A. L. aureus. 



In pratorum umbrosis apricisve loca sibi seligit depressa 

 hiunida gramine pingui vestita , quae caespitosus incolit, 

 praegrandis saepe , liaud adeo infrequens nobis. Se^ 

 ptenibri, Octobri. 



421. A. L. polymyces. 



Caespites albo - farinosi fructescentiae tempore. Pileus 



