43 



§• 84. 



Quantum pro viribus mcis fieri poterat, quaecunque studium tuum capere valeant, candide 

 Lector, colligere studui, et pauca tantummodo ommisi, idem quum contineant, quod Tecum com- 

 inimicavi, idem nimirum, ut exemplo utar, in Celso ^^^) legas, quod apud Theophanem Notmum. 

 Permulta repetita et rescripta jam intelliges, si Isidorum cum Plinio compares; quam ob causam 

 illum imprimis citavi. Diligenter perlectis, a scriptoribus citatis, nobiscum communicatis , haec- 

 praecipua sunt, quae animadversione digna Aideantm-. 



Primo. Nicandri scholiaste, et Dioscoride forsan exceptis, ne unicus quidem auctorum est, 

 qui Salamandrae exhibuerit diagnosin, inde autem fit ut permulta animalia, serpentes, lacertae etc. 

 cum Salamandra confimdantur; fu"mam imaginem animus quum non habeat tali modo hujusce 

 bestiolae, veneficam naturam omnium perturbat, innocentique Salamandrae imponit, ita ut mon- 

 strum venenatum et horridum appareat, cujus verosimilitatem succus acer et lacteus fortasse af- 

 firmaverit. — 



Secundo, fieri fortasse potuit, ut succus hic carbonem gliscentem exstinguere valuerit in quo 

 famam impetiaverit, in igne vivere se posse. Hinc autem est factum, ut miram qualitatem hanc, 

 cum fabulis illis de Phoenice conjunxerint ; et amiantus, ignis ardorc quum albescat, copiam de- 

 dit, ut cum Salamandra est pcrmixtus et confusus. Ex amianto autem pellitia parari, quod qui- 

 dem locis suis demonstrabimus , satis constat; quare Salamandram lanigeram animo sibi finxe- 

 runt, et ita factum est, ut, Rabbini imprimis, cum bombyce et aranea eam confuderint. 



Tertio animadverterunt, post pluvias provenire Salamandras, coelo scrcno nunquam, quod 

 qiudem iis occasionem dedit, ut inde genesin suam deducerent. 



His omnibus collectis, ex veterum opinione Salamandra est: monstrum lacertae figura, 

 venenatum, alatum, laniferum, in igne vivens, phnaa generatum. 



Quid mirum? sin medium aevum ad mysticum et portentosum inclinatum atque propen- 

 sum, avide hanc descriptionem susceperit? quid mirum? si poiJtarum phantasia multo miracido- 

 siora adhuc addiderit, quae nunc tibi, Lector benevole, nisi audicndi Tc taedium capiat, enarrare 

 volumus. 



§. 85. 



Poemata antiqua germanica, saeculo decimo tertio p. Ch. n. , quo florebat imprimis poesis 

 canninum amatoriorum, quae Minnelieder audiunt, dc Salamandra nostra nonnulla contincnt, 

 phantasiac sic dictae romanticae lusu amplificata et ornata. Fabularum autem, qui poetis copiaiu 

 dedit, ambitus est triplex, fabula primum dc Rolando furibundo, deinde de sanctae Veronicae 

 sudario, denique de tabula regis Arfhuris. Tertia, quam nominavi, fabula, tres aUas, ut ita di- 

 cam, pcperit, quae quidem sunt: Titurel, Wigalois ^^°) et Guilelmus sanctus oransiensis, in qui- 

 bus Salamandrae mentio fit. 



^) A. CorneUi Celsi de medlcina libr. octo. ed. Bepontin. 1786. 8vo. lib. V. cap. VII, VIII. 

 pag. 224. 225. 



') Wigalois der Rilter mit dem Rade. Getichtet von Wirnt von Gravenberch. Herausgegeben von 

 G. F. Benecke. Berlin 1819. 8vo. ibid. Vorrede. 



L 2 



