MORGAN. — THE PREFACE OF VITRUVIUS. 151 



and translate them accordingly, and so the difficulty will disappear. 

 In the present article, therefore, I propose to comment upon the 

 preface line by line, and then to give an English translation of it. 

 Having been engaged during the past six or seven years upon a trans- 

 lation (still unfinished) of the whole of Vitruvius, I have often had 

 occasion to think of the points in question, and so perhaps I am not 

 unqualified to deal with them. At the same time I am submitting a 

 specimen of my methods to the criticism of scholars, for I do not 

 intend to be so diffuse in my commentary when I come to publish 

 my translation. 



For the convenience of readers of this article, I begin by printing 

 the Latin text from Rose's second edition, setting in the margin the 

 page and line of his first edition, to which commentaries always 

 now refer. 



Text. 



Cum divina tua mens et numen, imperator Caesar, im-P.l, 1 

 perio potiretur orbis terrarum invictaque virtute cunctis ho- 

 stibus stratis, triumpho victoriaque tua cives gloriarentur et 

 gentes omnes subactae tuum spectarent nutum populusque 

 Romanus et senatus liberatus timore amplissimis tuis cogi- 

 tationibus consiliisque gubernaretur, non audebam, tantis oc- 

 cupationibus, de architectura scripta et magnis cogitationibus 

 explicata edere, metuens ne non apto tempore interpellans 

 subirem tui animi offensionem. cum vero attenderem te non 

 solum de vita communi omnium curam publieaeque rei con- 10 

 stitutione habere sed etiam de opportunitate publicorum aedi- 

 ficiorum, ut civitas per te non solum provinciis esset aucta, 

 verum etiam ut maiestas imperii publicorum aedificiorum 

 egregias haberet auctoritates, non putavi praetermittendum 

 quin primo quoque tempore de his rebus ea tibi ederem. ideo 15 

 quod primum parenti tuo de eo fueram notus et eius virtutis 

 studiosus. cum autem concilium caelestium in sedibus in- 

 P^'mortalitatis eum dedieavisset et imperium parentis in tuam 

 potestatem transtulisset, idem studium meum in eius memoria 

 permanens in te contulit favorem. itaque cum M. Aurelio 

 et P. Minidio et Gn. Cornelio ad apparationem ballistarum 

 et scorpionum reliquorumque tormentorum refectionem fui 

 praesto et cum eis commoda accepi. quae cum primo mihi 

 tribuisti, recognitionem per sororis commendationem servasti. 

 cum ergo eo beneficio essem obligatus ut ad exitum vitae 

 non haberem inopiae timorem, haec tibi scribere coepi quod 



