(il4) 



dinaceam L. ejusdem esse generis merito lioc iionien resli- 

 tuit. Ex eodem auctore nostra s. Cinna pendula Trin. 

 specie non differt a C. arundinacea L. haec vcro in vetere 

 orbe non lecta est; utraque in horto nostro per longam 

 annorum seriem culta omnino diversa mansit. Cinna pen- 

 dula, o\im Norvegica tantum, nuperis etiam in Suecia (Hel- 

 singia) lecta. 



Bromns, sp. ppwpto?, Graecorum erat Avena fatua,ex aliis 

 secale. E societate hoc nomen , primo, ni fallor, a Ruellio 

 in Bromum secalinum translatum est. Bromus secalinus 

 ejusque affines sp. Serrafalcus Rec. manifestissime sunt hu- 

 jus generis typi, quibus nomen accesse servandum. Spe- 

 ciei a Receutioribus ad Bromos relalae, inter Bromos et 

 Festucas intermediae siinl, vulgo cum Festucis junctae. 

 His jure prioritatisdebeturSchedonori Pal. Beaiiv. nomen, 

 ex emendalione Gaud. apud Rom. et Schult. et nostra. 



Fluminiae typum sistit maxime spectabilis Aira arundi- 

 nacea Liljebl (1754), dein in éd. 2. Festiica arundinacea 

 dicta; a Mertens et Koch vero Festuca borealis, a Wahlen- 

 bergio Festuca donacina. A Festucis vero longe distare, 

 nullum dubium restai. A Willdenovio speciosum hoc gra- 

 men descriptum (1808) sub nomine Arundinis festucaceae, 

 unde orta Donax festucacea R. Schult. Ob genus antiquius 

 Linneanum in Regno aiiimali Donacis nomen a Mertens 

 et Koch in Sedochloam mutatiim, ad quod genus Link etiam 

 praescns gramen at perperam retulit. 



Probe perspiciens affînitatem cum glyceriis arctophilis 

 ad harum genus primo [Nov. Mant., II), retuli, dein vero 

 tamquam peculiare genus, Fluminia dictum, primus pro- 

 posui. Horum vero Glycerias arctophilas et Fluminiam 

 junctas ad genus Graphipsorum Desv. retulit ill. Asa 

 Gray. Cum vero ah illis recédât charactere essenliali Ave- 



