61 



schonden uit het hooft van de mugge haalde, die ik voor he 

 vergrootglas gestelt hebbende den teykenaar over gaf, om af te 

 teykenen, te meer, omdat my van een voornaam Heer geseyt 

 was, dat seker persoon, als men van myne ontdekkingen quam 

 te spreken, veel maal quam te seggen, dat het onmogelijk was 

 te doen, hetgeene ik quam te seggen, omdat, seyde denselven, 

 myne instrumenten, die ik daartoe moet gebruyken, hoe kleyn 

 ik die mogte komen te maken, niet bequaam konden syn, om 

 die ontledingen te doen, die ik kome te verhalen; maer ik kreune 

 my aan geen quaatsprekers, het is ligt een van die geenen, die 

 wel wenste mede sulks te kunnen uitwerken." 



Het is opmerkelijk dat hij dat scherpe oog, zoo onontbeerlijk 

 in het doen van zulke uiterst fijne onderzoekingen, tot een zeer 

 hoogen ouderdom behield, zoo als blijkt uit een brief aan zijn 

 neef Abraham van Bleiswijk van 2 Maart 1717 *), toen hij dus 

 reeds 85 jaren oud was. 



Hij beschrijft daarin met minutieuse nauwkeurigheid, dat hij 

 de fijne zenuwen uit het ruggemerg van eene koe gesneden had 

 en bevond dat deze bestonden uit uiterst dunne vaatjes, waarvan 

 honderden te samen eene zenuw daarstelden en men zelfs in eeni- 

 gen openingen van eene onbegrijpelijke kleinheid vond. Hij maakte 

 van deze zenuw eene doorsnede ter dikte nauwelijks van een 

 baardhaar, ten einde die door zijn microscoop te beschouwen. 



Bij die gelegenheid werd hem toegevoegd, dat hij zich om zijn 

 hooge jaren toch niet mocht onthouden om zijne onderzoekin- 

 gen voort te zetten, waarvan hij de moeielijkheid zelf inzag 

 en deed opmerken zeggende: „ende immers is het seer swaar 

 te ontdekken alle die verdeelingen en men kan bezwaarlijk be- 

 kennen, dat soo een dun senutje in soo vele spianken kan ver- 

 deelt worden," maar dat hij daarom toch niet mocht stil staan, 

 want „ dat de vrugten, die in den herfst rijp werden, langst 

 konden duren." 



Leeuwenhoek was voor niets zoo gevoelig, als dat men zijn waar- 

 heidsliefde in twijfel trok of verdacht maakte en beweerde dat hij 

 zich door zijn verbeelding liet misleiden om anderen maar wat wijs 



») 32ste Sendbrief, blz. 317. 



