(6) 



Hoc temporc, Cl. Nées ab Esenbeck integnim Jiinger- 

 manniae geiiiis servaiidum esse tenax docebat, et iii 

 suà eoumcratione plantarum er} ptogamieariim Javae, scri- 

 bebat « gênera pliira è Jungermannià apprimè naturali 

 génère (sic), invita naturà, fuisse procreata. » Post aiiîcm 

 Syllogem nostram, inanitatem bujus videns sententiae, 

 genus dividendi neeessitatem ipse confessus est, sed pru- 

 ritu falsae gloriae coactus, manibus pedibusque sudavit 

 ut gênera mea nomenque meum sine pudoris tactu dele- 

 ret, propriaque sine jure conliceret, ut seipsum pro Jun- 

 germanniograpbiae reformatae fundatorem daret. Quo 

 viso et indignatione fretus, revisionem generum anno 1855 

 scripsi, in quà sectiones a me in S}lloge propositas, ad 

 dignitatem genericam elevavi. Erant enim gênera coni- 

 plura, a me primitùs eonstituta, valdè collectiva, formas 

 dissimiles continentia, et qui sedulô Radulas complana- 

 tam, undulatam et asplenioidem, vel Jungermannias albi- 

 cantem, cocbleariformem, ciliarem, laneeolatam,barbatam, 

 bidentatam, bicuspidatam, tricbopbyllam et setiformem, 

 in unico génère conjunetas conspicuit, tôt distinctorum 

 generum typos facile recognoscet. Quod in lioc opusculo 

 proclamavi, opus constanter perficiens. 



Venilicia mea de Jungermanniaceis igitur haec sunt. 

 Nuperrimè autem Cl. Carrutliers, in Seemanni diario 

 botanico anni 1867, opus Samuelis Gray, a natural arran- 

 gement of British plants nuncupatum et anno 1821 editum, 

 omnibus botanicis et ipsomet Pritzelio incognitum, reve- 

 lavit, in quo gênera Jungermanniarum ab isto creata divul- 

 gavit. Sunt autem pleraque ista gênera nominibus designata 

 jam antea aliis generibus attributa, et nomenclatura Grayi 

 ad normam regni animalis, nec plantarum, est confecta, 

 contra botanices regulam, et igitur posfponenda. Quà de 



