290 L'ABBfi MASSrEU. 



Dives opuni variarum , et , odoris consita sylvis , 



Pandit se regio : veteres coluere Sabaei. 



Credo equidem , na(ura, parens ilia optima rerum , 



Hanc sedem ante alias tenero dilexit amore. 



Hie semper coeli spirat elementior aura ; 



Mite soli ingenium ; hie alieno tempore flores , 



Et foetus varios gravido parit ubere tellus , 



Cinnamaque, etcasiam, myrrhamque , etolentia thura. 



Illas inter opes , et ruris dona beati , 



Ad solem medium conversa , austrosque tepentes , 



Sponte sua superas arbor se tollit in auras , 



Nusquam alibi veniens , priscisque incognita seclis. 



Ilia quidem mole haud ingens , non brachia longe 



Diffundit patula , aut ccelo caput ardua tollit. 



Verum humilis , myrti in morem lentaeque genistas , 



Surgit humo ; dites curvat nux plurima ramos , 



Parva, fabae similis , pallenti fusca colore, 



Quam tenuis medio distiuguit eortice rima. 



Hanc adeo nostros plantam traducere in agros 

 Multi tentarunt , atque omni educere cura, 

 Nequicquam : neque enim studio votisque serentuni 

 Respondit seges, etlongum frustrata laborem' 

 Ante diem in tenera radix exaruit herba : 

 Seu coeli hoc factum vitio , sive invida tellus 

 Sufficere apta neget peregrinae pabula plantae. 



Quare age, Caffaei quisquis capieris amore , 

 Ne te, Arabum longe summoto ex orbe, salubrem 

 Accersisse fabam pigeat ; namque illius alma 

 Haec patriaest : blandus primum e regionibus illis 

 Per gentes reliquas fluxit liquor ; hide per omnem 

 Europam atque Asiam , et totum diffunditur orbem. 



