298 L'ABBE MASSIEl). 



Nee minus et tristes pellit de pectore curas , 

 Exhilaratque animos almi vis blanda liquoris. 

 Vidi aliquera , dulci sese cum nectare nondura 

 Proluerat, lento taciturnuin incedere gressu : 

 Triste supercilium, et tetricis frons aspera rugis. 

 Idem vix dulci guttur perfuderat haustu ; 

 Haud mora, contractae fugiebant nubila frontis, 

 Gaudebatque omnes salsis aspergere dictis. 

 Non tamen hi quemquam risu assectantur amaro , 

 Nee liquor innocuus lasdendi inspirat amorem ; 

 Virus abest, blandique placent sine felle cachinni. 



Atque hie in toto mos est Oriente receptus, 

 Jamque peregrinum tu servas , Gallia, morem, 

 Potando in vicis Caffaeo publica tecta 

 Ut pateant. Invitat euntes pensile signum, 

 Aut hedera, aut laurus. Hue tota ex urbe frequentes 

 Conveniunt , et grata diem per pocula ducunt. 

 Cumque semel tepido incaluit mens icta vapore , 

 Tunc rixae dulces , jucundaque jurgia gliscunt : 

 Fit strepitus , festo resonat vicinia plausu. 

 At nunquam epotus mentes liquor obruit aegras. 

 Quin potius , si quando oculos sopor urget inertes, 

 Mensque hebet, et torpent obtusse in corpore vires ; 

 Somnum oculis, segnem fugatimoecordeveternum. 

 Quare his profuerit dulci se aspergere rore , 

 Queis longi incumbit series immensa laboris, 

 Quosque opus est studium in seras extendere noctes. 



Atque hie, quis blandi laticis monstraverit usuin, 

 (Nam virtus latuit multos ignota per annos ) 

 Expediam , et prima repetens ab origine pandam. 



